Ημερολόγιο FPL αγωνιστική νο 29. Δεν θα είσαι ποτέ χαρούμενος. Το έχεις πει, το έχεις καρφιτσώσει, κάποια στιγμή θα το χτυπήσεις και τατού.
Και το επαναλαμβάνω για να το ακούσεις.
Δεν θα είσαι ποτέ χαρούμενος.
Πάντα κάτι θα γίνεται. Και στο κάτω κάτω, ίσως είναι και για το καλό σου, αν δεν ήταν έτσι, λογικά θα βαριόσουν. Τώρα δεν θα βαρεθείς ποτέ. Γκολ ο Σαλίμπα; Γκολ κι ο Τίμπερ. Έτσι πάει. Πάντα κάτι θα σε τρώει.
Περισσότερο περιεχόμενο για το FPL από τους Εγγλέζους στο podcast μας, FPL Club GR!
Τις τελευταίες ημέρες παίζω πολύ στο μυαλό με την ιδέα της αλλαγής. Της αλλαγής σαν άνθρωπος, του χαρακτήρα, της συμπεριφοράς. Τι χρειάζεται για να αλλάξω; Θέλω να αλλάξω; Πρέπει να αλλάξω; Γιατί δεν αλλάζω;
Το έχω κάνει στο παρελθόν και είναι κάτι για το οποίο χαίρομαι, μια διαδικασία που αγκαλιάζω. Όλες τις φορές όμως έχει έρθει φυσικά, χωρίς να είμαι εγώ αυτός που την επιδιώκει ενεργά την αλλαγή. Και στο σημείο που βρίσκομαι, η ιδέα του ότι πρέπει να προσπαθήσω εγώ ο ίδιος να αλλάξω με τρομάζει. Όμως θα γίνει κι αυτό. Ίσως απλά πρέπει να το κάνω σιγά σιγά. Στο δικό μου ρυθμό, έτσι ώστε να νιώθω άνετα.
Μπες στη λίγκα των Εγγλέζων εδώ!
Και στο Fantasy πρέπει να κάνω αλλαγές, όμως με τις κίτρινες σημαίες που έχουν εμφανιστεί μπροστά στο πράσινο δεν μπορώ να αποφασίσω. Δύο μεταγραφές, δύο σκέψεις. Χάαλαντ – Εκιτικέ και Ράις – Ντούσμπουρι-Χολ. Μετά υπάρχει και ο Ένζο Φερνάντεζ, η μεγαλύτερη φετινή ντροπή μου, πρέπει να φύγει οπωσδήποτε. Θα περιμένω μέχρι το τέλος. Σιγά σιγά, στο δικό μου ρυθμό.
Οι σκέψεις για αλλαγή, μαζί με ένα ντοκιμαντέρ για έναν χαμένο άνθρωπο από το Ντιτρόιτ με έστειλαν εννιά χρόνια πίσω, σε έναν από τους άλλους εαυτούς μου. Στην εποχή του θυμού. Του Eminem και του Medicine Man.
You felt my pain, it’s almost like I poked voodoo dolls
And I hope my spirit haunts the studios when I’m gone
My picture jumps off a poster and just floats through the halls
And fucking goes through the walls like the ghost of Lou Rawls
Μπες στην FPL Pub, τη μεγαλύτερη ελληνική κοινότητα FPL στο Facebook!
