Οι φωνές περί…απεργίας πληθαίνουν και είναι ευκαιρία να θυμηθούμε την τελευταία φορά που οι ποδοσφαιριστές της Πρέμιερ Λιγκ ήταν αποφασισμένοι να προχωρήσουν σε απεργία.
«Είμαστε κοντά (στην απεργία)», δήλωσε ο Ρόδρι στους δημοσιογράφους κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου πριν από την αναμέτρηση της Σίτι με την. «Είναι η γενική άποψη των παικτών και αν συνεχίσει έτσι, δεν θα έχουμε άλλη επιλογή» με τον Ζουλς Κουντέ να υποστηρίζει και ο ίδιος την άποψη του συναδέλφου του.
Απεργία στην Πρέμιερ Λιγκ; Κι όμως υπήρξε μία περίπτωση στο παρελθόν που οι ποδοσφαιριστές των τεσσάρων επαγγελματικών κατηγοριών ήταν αποφασισμένοι να μην αγωνιστούν.
Τον Νοέμβριο του 2001 υπήρχε πραγματικός κίνδυνος απεργίας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές της Αγγλίας. Η Ένωση Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών (PFA) είχε κουραστεί από τις διαπραγματεύσεις με την Πρέμιερ Λιγκ, η οποία επιθυμούσε να μειώσει το παραδοσιακό ποσοστό από τις εγχώριες τηλεοπτικές συμφωνίες που αποδίδονταν στην ένωση από πέντε τοις εκατό σε δύο. Είχε αποφασιστεί ότι όλοι οι αγώνες στις τέσσερις πρώτες κατηγορίες θα ακυρωθούν το Σαββατοκύριακο 1 και 2 Δεκεμβρίου, εκτός αν απαγορευτούν οι τηλεοπτικές κάμερες από τα γήπεδα.
Μετά από τρεις μήνες συζητήσεων χωρίς συμφωνία, κλήθηκε ψηφοφορία για απεργία, με το 99% των παικτών να ψηφίζει υπέρ της αποχής από οποιονδήποτε τηλεοπτικό αγώνα. Μάλιστα, είχε οριστεί ημερομηνία για την απεργία — η 1η Δεκεμβρίου. Ο επικεφαλής της PFA, Γκόρντον Τέιλορ, υποστήριξε ότι ο προπονητής της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, και παίκτες όπως ο Ρόι Κιν, ο Γκάρι Νέβιλ και ο Ράιαν Γκιγκς στήριζαν τη θέση τους.
Υπήρξαν νομικές απειλές και δικαστικές εντολές, αλλά η απεργία τελικά αποφεύχθηκε μετά από οκτώ ώρες συζητήσεων μεταξύ της Πρέμιερ Λιγκ και της PFA στο Μάντσεστερ. Ο Τέιλορ δεν πήρε όλα όσα ήθελε, αλλά η προσφορά των £17,5 εκατομμυρίων θεωρήθηκε τελικά ικανοποιητική.
Η απεργία θα ήταν μόλις η δεύτερη στην ιστορία του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στην Αγγλία. Η πρώτη συνέβη το 1956, ένα χρόνο μετά την έναρξη της τηλεοπτικής μετάδοσης του ποδοσφαίρου, και επίσης αφορούσε το δικαίωμα συμμετοχής στα έσοδα από τις τηλεοπτικές μεταδόσεις. Το ζήτημα επιλύθηκε με την παραχώρηση ποσοστού (7,5%) των εσόδων από τις τηλεοπτικές μεταδόσεις στην PFA για το ταμείο πρόνοιας της (για να καλύψει τις υπηρεσίες πρόνοιας, εκπαίδευσης και κατάρτισης) και με την καθιέρωση αμοιβής για τους παίκτες σε κάθε αγώνα. Το ποσοστό των τηλεοπτικών εσόδων που καταβαλλόταν στην ένωση αυξήθηκε στο 10% το 1967. Το ποσοστό αυτό ανανεώθηκε το 1991 όταν η σταθερή αμοιβή για τους μεμονωμένους παίκτες καταργήθηκε.
Τα έσοδα από την τηλεόραση άρχισαν να αυξάνονται τη δεκαετία του 1990, ιδιαίτερα με τους νέους δορυφορικούς σταθμούς και με τη δημιουργία της Πρέμιερ Λιγκ το 1992. Η επαναδιαπραγμάτευση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων για τη Football League (FL) — που αποτελείται από επαγγελματικούς ποδοσφαιρικούς συλλόγους κάτω από την Πρέμιερ Λιγκ — κατά τη σεζόν 1996/97 αύξησε δραματικά τα έσοδά της. Ως αποτέλεσμα, η FL ήθελε να μειώσει το ποσοστό που καταβαλλόταν στην PFA. Μετά από ψηφοφορία για απεργιακή κινητοποίηση, στην οποία το 91,8% ψήφισε υπέρ, η PFA εξασφάλισε το 5% των τηλεοπτικών εσόδων της FL. Μια παρόμοια τριετής συμφωνία επιτεύχθηκε με την Πρέμιερ Λιγκ την επόμενη σεζόν.
Διαβάστε ακόμα στο egglezoi.gr: Άλισον: «Καλή ιδέα να προσθέτουμε παιχνίδια στο ημερολόγιο που δεν είναι ήδη γεμάτο»
