Δεκατέσσερα χρόνια μετά την τελευταία τους συνάντηση, Μίλγουολ και Γουέστ Χαμ βρίσκονται ξανά απέναντι. Για όσους γνωρίζουν την ιστορία τους, το συγκεκριμένο παιχνίδι δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις.
Στην Αγγλία υπάρχουν αρκετές μεγάλες ποδοσφαιρικές αντιπαλότητες. Λίγες, όμως, έχουν την ιστορία και τη φήμη του Μίλγουολ – Γουέστ Χαμ.
Οι δύο σύλλογοι έχουν τις ρίζες τους στις εργατικές συνοικίες του Λονδίνου και στην περιοχή γύρω από τις αποβάθρες. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η μεταξύ τους κόντρα μεγάλωσε, πέρασε από διάφορες εποχές και συνδέθηκε έντονα με τα προβλήματα του αγγλικού ποδοσφαίρου στις δεκαετίες του 1970 και του 1980.
Για ένα μεγάλο διάστημα, άλλωστε, το ζευγάρι έμοιαζε να έχει τη δική του ζωή. Δεν έπαιζαν συχνά, όμως όταν συνέβαινε, όλοι ήξεραν ότι επρόκειτο για κάτι διαφορετικό.
ΔΥΟ ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΜΕ ΚΟΙΝΕΣ ΡΙΖΕΣ
Η Μίλγουολ ιδρύθηκε το 1885 από εργαζομένους της JT Morton, μιας εταιρείας που είχε εγκαταστάσεις στο Isle of Dogs. Το αρχικό της όνομα ήταν Millwall Rovers και τέσσερα χρόνια αργότερα έγινε Millwall Athletic.
Δέκα χρόνια αργότερα, το 1895, δημιουργήθηκε η ομάδα των Thames Ironworks. Ήταν ουσιαστικά η ποδοσφαιρική ομάδα των εργαζομένων μιας εταιρείας ναυπήγησης πλοίων. Το 1900 επανιδρύθηκε ως Γουέστ Χαμ Γιουνάιτεντ και λίγα χρόνια αργότερα εγκαταστάθηκε στο Boleyn Ground, κοντά στο Upton Park.
Η Μίλγουολ είχε ήδη μετακομίσει προς τα νότια. Το 1910 έφυγε από το Isle of Dogs και εγκαταστάθηκε στο New Cross, όπου έμεινε στο The Den. Το 1993 μετακινήθηκε σε απόσταση μόλις λίγων εκατοντάδων μέτρων, στο New Den, το σημερινό γήπεδο της ομάδας.
Οι πρώτες συναντήσεις των δύο συλλόγων χρονολογούνται από τα τέλη του 19ου αιώνα και ήδη στις αρχές του 20ού υπήρχαν αναφορές για προβλήματα στις εξέδρες. Το περιβάλλον των δύο ομάδων ήταν παρόμοιο, οι περιοχές τους βρίσκονταν κοντά και σταδιακά δημιουργήθηκε μια τοπική αντιπαλότητα που δεν περιοριζόταν στο γήπεδο.
Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΟΥ 1926 ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΜΥΘΟΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ
Ένα από τα πιο γνωστά κομμάτια της ιστορίας γύρω από τις δύο ομάδες αφορά τη γενική απεργία του 1926.
Για χρόνια αναπαραγόταν η ιστορία ότι οι οπαδοί της Μίλγουολ συνέχισαν να εργάζονται, την ώρα που οι υποστηρικτές της Γουέστ Χαμ συμμετείχαν στην απεργία σε ένδειξη συμπαράστασης στους ανθρακωρύχους.
Η συγκεκριμένη ιστορία έχει μείνει βαθιά χαραγμένη στη μυθολογία του ντέρμπι, παρότι θεωρείται ευρέως αστικός μύθος και δεν αποτυπώνει με ακρίβεια όσα συνέβησαν τότε.
Στα γήπεδα, όμως, τέτοιες ιστορίες δεν χρειάζεται να είναι απολύτως ακριβείς για να αποκτήσουν ζωή.
Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ «FIRMS»
Η αντιπαλότητα πήρε άλλη διάσταση στις δεκαετίες του 1970 και του 1980, όταν ο χουλιγκανισμός είχε γίνει σοβαρό πρόβλημα για το αγγλικό ποδόσφαιρο.
Η Γουέστ Χαμ είχε την Inter City Firm και η Μίλγουολ τους Millwall Bushwackers. Οι δύο ομάδες απέκτησαν ιδιαίτερα σκληρή φήμη και το όνομα του συγκεκριμένου ντέρμπι συνδέθηκε όλο και περισσότερο με τις συγκρούσεις των οπαδών.
Το 1972, σε testimonial match για τον Χάρι Κριπς, ξέσπασαν επεισόδια στις εξέδρες. Έξι χρόνια αργότερα, όταν οι δύο ομάδες συναντήθηκαν ξανά στο Upton Park για αγώνα Division Two, υπήρξε και πάλι ένταση. Ήταν μια περίοδος κατά την οποία η αντιπαλότητα είχε ήδη ξεφύγει από τα συνηθισμένα όρια ενός ποδοσφαιρικού ντέρμπι.
Η Μίλγουολ ειδικά κουβαλούσε τότε πολύ βαριά φήμη. Το 1977 το Panorama έκανε αφιέρωμα στην προσπάθεια να αλλάξει η εικόνα του συλλόγου, όμως το αποτέλεσμα ήταν μάλλον αντίθετο, καθώς η συγκεκριμένη ταυτότητα έμεινε ακόμη περισσότερο στη δημόσια συζήτηση.
Τα περιστατικά συνεχίστηκαν. Το 1985 στο Kenilworth Road, το 1988 στη λεγόμενη «Battle of Highbury» και αργότερα σε αγώνες play-off σημειώθηκαν νέα επεισόδια.
Στο μεταξύ μπορείς να δεις ή να ακούσεις την εκπομπή των Εγγλέζων για την επικαιρότητα του Αγγλικού Ποδοσφαίρου εδώ.
Ο ΤΖΟΥΛΙΑΝ ΝΤΙΞ ΚΑΙ ΤΟ ΤΟΥΒΛΟ
Ο Τζούλιαν Ντιξ δεν χρειάζεται να ψάξει ιδιαίτερα για ιστορίες όταν γίνεται λόγος για το Millwall – West Ham.
Πριν πάει στη Γουέστ Χαμ, όπως έχει πει, δεν είχε καταλάβει πλήρως το μέγεθος της αντιπαλότητας. Οι οπαδοί ήταν εκείνοι που του εξήγησαν τι σημαίνει το συγκεκριμένο παιχνίδι. Η πρώτη του εμπειρία στο παλιό The Den, πάντως, δεν άφησε πολλά περιθώρια για παρερμηνείες.
Σε έναν αγώνα τον Δεκέμβριο του 1988, ο Ντιξ στεκόταν πάνω στη γραμμή του τέρματος περιμένοντας ένα κόρνερ. Από την εξέδρα εκτοξεύτηκε ένα τούβλο και τον χτύπησε στον αγκώνα.
Συνέχισε κανονικά.
«Είπα στον διαιτητή ότι με χτύπησαν με ένα τούβλο και μου απάντησε: “Ευτυχώς που δεν ήταν ολόκληρο”.»
Μετά το τέλος του αγώνα, αστυνομικοί χρειάστηκε να προστατεύσουν την ομάδα μέχρι να αποχωρήσει από το γήπεδο, ενώ το πούλμαν δέχθηκε επίσης επίθεση.
Ο ίδιος θυμάται και την αντιμετώπιση από τις εξέδρες:
«Οι οπαδοί μου έλεγαν απίστευτα πράγματα. Υπήρχαν πολλά προσωπικά χτυπήματα, αλλά έπρεπε να τα αφήνεις πίσω σου.»
Η ιστορία με το τούβλο ακούγεται σήμερα σχεδόν απίστευτη. Για τον Ντιξ, όμως, ήταν ένα ακόμη από τα περιστατικά που χαρακτήριζαν εκείνη την εποχή.
ΤΟ 2009 ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΕ
Αν το συγκεκριμένο ντέρμπι έχει μία σύγχρονη ημερομηνία που όλοι θυμούνται, αυτή είναι το 2009.
Οι δύο ομάδες συναντήθηκαν στον δεύτερο γύρο του League Cup, για πρώτη φορά ύστερα από τέσσερα χρόνια. Η Γουέστ Χαμ κέρδισε 3-1 στην παράταση, όμως το σκορ ήταν σχεδόν το λιγότερο σημαντικό πράγμα που συνέβη εκείνο το βράδυ.
Υπήρξαν συγκρούσεις έξω από το γήπεδο και εισβολές στον αγωνιστικό χώρο. Πριν από το παιχνίδι, ένας 43χρονος οπαδός της Μίλγουολ μαχαιρώθηκε στο στήθος αφού έφτασε σε λάθος είσοδο.
Ο Ρομπ Γκριν, τερματοφύλακας της Γουέστ Χαμ εκείνο το βράδυ, το είχε περιγράψει χρόνια αργότερα πολύ απλά:
«Τίποτα σε εκείνο το παιχνίδι δεν έμοιαζε ασφαλές.»
Η Γουέστ Χαμ τιμωρήθηκε στη συνέχεια με πρόστιμο 115.000 λιρών από την αγγλική ομοσπονδία, ενώ 54 οπαδοί της τιμωρήθηκαν με ισόβιο αποκλεισμό από τον σύλλογο.
Από εκείνο το βράδυ και μετά, οι δύο ομάδες δεν συναντήθηκαν για άλλη μία φορά επί σειρά ετών.
ΓΙΑΤΙ ΣΥΝΑΝΤΙΟΥΝΤΑΙ ΤΟΣΟ ΛΙΓΟ;
Αυτό είναι ίσως ένα από τα ενδιαφέροντα στοιχεία της συγκεκριμένης αντιπαλότητας.
Παρά την ένταση που τη συνοδεύει, οι δύο ομάδες δεν έχουν τη συχνότητα άλλων μεγάλων ντέρμπι. Η Γουέστ Χαμ πέρασε μεγάλο μέρος της ιστορίας της στην κορυφαία κατηγορία, ενώ η Μίλγουολ κινήθηκε κυρίως μεταξύ δεύτερης και τρίτης κατηγορίας. Τελευταία φορά που η Μίλγουολ αγωνίστηκε στην κορυφαία κατηγορία ήταν το 1990, πριν από τη δημιουργία της Premier League.
Η Γουέστ Χαμ έχει στην τροπαιοθήκη της τρία FA Cup, ένα European Cup Winners’ Cup και το Conference League του 2023. Η Μίλγουολ, από την άλλη, έφτασε στον τελικό του FA Cup το 2004, όπου έχασε από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αλλά χάρη στην παρουσία της στον τελικό εξασφάλισε για πρώτη φορά στην ιστορία της ευρωπαϊκή συμμετοχή.
Εκείνη τη χρονιά, μάλιστα, η Μίλγουολ είχε κερδίσει δύο φορές τη Γουέστ Χαμ. Η μία από αυτές ήταν το 4-1 που τα αγγλικά μέσα ονόμασαν «Mother’s Day Massacre».
14 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ
Η τελευταία τους συνάντηση έγινε τη σεζόν 2011-12, όταν η Γουέστ Χαμ πήρε τελικά την άνοδο μέσω των play-offs. Από τότε, τίποτα.
Μέχρι φέτος.
Η Γουέστ Χαμ επιστρέφει στη Championship και, παρότι ξεκίνησε τη σεζόν με μόλις δύο βαθμούς στα τρία πρώτα παιχνίδια, έχει αντιδράσει με τέσσερις συνεχόμενες νίκες. Ανάμεσά τους βρίσκεται και το 6-0 απέναντι στη Ρέξαμ.
Η Μίλγουολ προέρχεται από μια τρίτη θέση την προηγούμενη σεζόν και τον αποκλεισμό στα ημιτελικά των play-offs. Ο Άλεξ Νιλ έχει αναλάβει να την οδηγήσει σε ακόμη μία προσπάθεια για άνοδο, χωρίς πλέον τον Φέμι Αζίζ, ο οποίος έφυγε για την Μπράιτον έναντι 15 εκατομμυρίων λιρών την τελευταία ημέρα των μεταγραφών.
Στο The Den θα βρίσκονται 1.774 οπαδοί της Γουέστ Χαμ, σε ένα γήπεδο χωρητικότητας 20.146 θεατών.
Η αστυνομία του Λονδίνου έχει προγραμματίσει περίπου 400 αστυνομικούς γύρω από το γήπεδο και στο εσωτερικό του, αριθμός περίπου τετραπλάσιος από τον συνηθισμένο για αγώνα της Championship. Παράλληλα, θα χρησιμοποιηθεί live facial recognition.
«NO ONE LIKES US, WE DON’T CARE»
Υπάρχει ένας στίχος που συνοδεύει τη Μίλγουολ εδώ και δεκαετίες:
«No one likes us, we don’t care.»
Οι οπαδοί της τον τραγουδούν στον ρυθμό του We Are Sailing του Ροντ Στιούαρτ και ουσιαστικά έχουν μετατρέψει την αρνητική εικόνα που ακολουθούσε τον σύλλογο σε μέρος της ταυτότητάς του.
Τα τελευταία χρόνια, πάντως, η Μίλγουολ προσπάθησε να δείξει και μια διαφορετική πλευρά. Το 2017 πήρε το βραβείο Family Club of the Year της EFL, ενώ έχει συνεργαστεί και με τους Millwall Romans, έναν LGBTQI+ ποδοσφαιρικό σύλλογο.
Η παλιά εικόνα, φυσικά, δεν εξαφανίστηκε. Ούτε και η ιστορία.
«ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΣΕΖΟΝ»
Ο Τόνι Κότεϊ έχει μία ιδιαίτερη σχέση με το συγκεκριμένο παιχνίδι. Έπαιξε στη Γουέστ Χαμ και ολοκλήρωσε την καριέρα του στη Μίλγουολ, οπότε γνωρίζει και τις δύο πλευρές.
Για εκείνον, το γεγονός ότι η Γουέστ Χαμ υποβιβάστηκε φέτος έχει και μία απρόσμενη συνέπεια.
«Κανείς δεν θέλει να βιώνει τον υποβιβασμό, αλλά όταν συνέβη, οι περισσότεροι οπαδοί της Γουέστ Χαμ είδαν το να παίζουμε απέναντι στη Μίλγουολ ως κάτι θετικό.»
Και η συνέχεια είναι ακόμη πιο χαρακτηριστική:
«Το να βρίσκεσαι σε αυτό το παιχνίδι θα είναι σαν να έχεις το χρυσό εισιτήριο από το “Willy Wonka and the Chocolate Factory”. Λόγω της αντιπαλότητας, αυτό είναι το μεγαλύτερο παιχνίδι της σεζόν και ένα ματς που δεν πρέπει να χάσεις.»
Ο Τζούλιαν Ντιξ είχε περιγράψει από τη δική του πλευρά τι σήμαινε πριν από έναν αγώνα:
«Αυτά τα παιχνίδια σπάνια χρειάζονταν ιδιαίτερη ομιλία. Οι οπαδοί περίμεναν ακόμη και στο προπονητικό κέντρο μόνο και μόνο για να σου θυμίσουν ότι έπρεπε να κερδίσεις.»
Και ίσως κάπου εκεί βρίσκεται όλη η ουσία του Millwall – West Ham.
Δεν είναι ένα ντέρμπι που χρειάζεται κάθε χρόνο νέα ιστορία για να αποκτήσει ενδιαφέρον. Έχει ήδη περισσότερη από αρκετή.
Υπάρχει το Isle of Dogs, το East London, οι αποβάθρες, το The Den και το Upton Park. Υπάρχει το 1926, οι «firms», ο Τζούλιαν Ντιξ με το τούβλο, το χάος του 2009 και οι αναμετρήσεις του 2011-12.
Και υπάρχει πλέον το 2026.
Για πρώτη φορά μετά από 14 χρόνια, η Μίλγουολ και η Γουέστ Χαμ θα σταθούν ξανά απέναντι.
Στις εξέδρες του The Den δεν θα χρειαστεί κανείς να εξηγήσει στους παλιούς τι σημαίνει το παιχνίδι.
Οι νεότεροι θα το καταλάβουν πολύ γρήγορα.
Διαβάστε ακόμα στο egglezoi.gr: Deadline Day: Όλα όσα έγιναν την τελευταία ημέρα των μεταγραφών στην Αγγλία
