Μετά τη λήξη της προπονητικής του καριέρας ο Άρνε Σλοτ θα μπορούσε να γράψει το τέλειο εγχειρίδιο για το πώς μπορεί να καταστρέψει κανείς μια πραγματικά πανίσχυρη και συμπαγής ΟΜΑΔΑ.
Ποιος θα το έλεγε μετά την κατάκτηση του περσινού πρωταθλήματος ότι θα συζητάμε αυτή τη στιγμή για την απίθανη κατρακύλα της Λίβερπουλ. Ειδικά μετά τη σούπερ μεταγραφική ενίσχυση του καλοκαιριού, αν μιλούσαμε για κάποιο save στο Football Manager δεν θα μπορούσε τίποτα να πάει στραβά.
Επειδή όμως στην πραγματική ζωή υπάρχουν άνθρωποι-αθλητές, η φετινή Λίβερπουλ αποδεικνύει ότι οι σχέσεις μεταξύ των μελών και η σύμπνοια είναι αυτό που φτιάχνουν μια ΟΜΑΔΑ, ανεξαρτήτως αν αυτή είναι ποιοτική ή λιγότερο ποιοτική.
Ο Άρνε Σλοτ ένιωσε φέτος το καλοκαίρι ότι είναι έτοιμος να αλλάξει τη στρατηγική του Κλοπ και να χαράξει τη δική του πορεία. Ακριβές μεταγραφές, νέες ιδέες σχετικά με την ανάπτυξη του παιχνιδιού, αποκαθήλωση των παλιών πρωταγωνιστών της ομάδας και ανάδειξη νέων.
Από τη μια είναι για να αναρωτιέται κανείς, πώς είναι δυνατόν να πειράζεις μια επιτυχημένη συνταγή, μια ομάδα-μοντέλο που σου χάρισε μάλιστα το πρωτάθλημα στην πρώτη σου σεζόν στην Πρέμιερ Λιγκ.
Από την άλλη θα πει ο Σλοτ: «Αφού με προσλάβατε, θα φτιάξω την ομάδα όπως τη θέλω εγώ». Ακόμα κι αν αυτό οδηγεί στην καταστροφή, κύριε Σλοτ; «In the end of a storm, there is a golden sky» θα έλεγαν κάποτε οι οπαδοί της Λίβερπουλ, αλλά φέτος δεν είναι απλά επιφυλακτικοί για αυτό το golden sky, αλλά πολλοί από αυτούς δεν αντέχουν να βλέπουν ούτε στην τηλεόραση αυτή την απίστευτη κατρακύλα και το κακό ποδόσφαιρο της ομάδας τους.
Είχαμε λοιπόν ακριβές μεταγραφές των πιο hot ονομάτων του αγγλικού και του γερμανικού ποδοσφαίρου. Εκιτικέ, Βιρτζ, Φρίμπονγκ, Κέρκεζ και Ίσακ, ο οποίος ήρθε χωρίς καν προετοιμασία. Αυτό ακριβώς που δεν ήθελε ο Κλοπ δηλαδή. Ο Γερμανός τεχνικός προτιμούσε να κρατάει ένα συγκεκριμένο κορμό, δομημένο από παίκτες με αθλητικά προσόντα, οι οποίοι θα έβαζαν σε πρώτο πλάνο την επιτυχία της ομάδας και όχι την προσωπική ανάδειξη/συμφέρον. Πώς το κατάφερε αυτό; Μόνο ο ίδιος ξέρει.
Ο Σλοτ από την άλλη φαίνεται να έχει χάσει τελείως τα αποδυτήρια και δεν μπορεί να μεταδώσει στη Λίβερπουλ ούτε τη μισή αίσθηση ομαδικότητας και ομοψυχίας στο παιχνίδι. Με λίγα λόγια, ο Κονατέ σκεφτόταν τη Ρεάλ, ο φαν Ντάικ έχει μονίμως νεύρα, τα οποία τον οδηγούν σε απροσεξίες και συνεχόμενα λάθη. Γκράβενμπερχ και ΜακΆλιστερ είναι στα χαμένα. Ο Σαλάχ σκέφτεται μόνο να φύγει για το Κύπελλο Εθνών Αφρικής και ο Γκάκπο κάνει τα… δικά του.
Οι καινούργιοι μέσα σε όλα αυτά ψάχνουν να βρουν τη θέση και τον ρόλο τους, την ίδια στιγμή που ο Ίσακ ψάχνει επίσης τη φυσική του κατάσταση. Μένει ένας Σομποσλάι να παλεύει για να σώσει κάθε φορά τη Λίβερπουλ, όταν πια είναι ήδη αργά. Και ένας Κιέζα που προσπαθεί να αποδείξει ότι δεν είναι κακός παίκτης για να αγωνίζεται μόνο στα…χασομέρια. Μάταια πάντως. Ο Ολλανδός φαίνεται αγύριστο κεφάλι.
«Είναι ντεφορμάρισμα, η ομάδα θα βρει τον δρόμο της», μπορεί να ισχυριστεί κανείς. Θα συμφωνούσα, δεν είναι ωραίο με δυο στραβά αποτελέσματα να μηδενίζουμε τους πάντες. Προσπαθώ όμως ταυτόχρονα να βρω και κάποιο στοιχείο για να στηριχτώ ότι αυτό το συνονθύλευμα μπορεί να γίνει ξανά ΟΜΑΔΑ. Ο ρυθμός παιχνιδιού είναι αργός, η δημιουργικότητα μηδαμινή, σα να περιμένει ο ένας από τον άλλον να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Και οι δηλώσεις μετά από κάθε στραπάτσο ολόιδιες: «Πρέπει να αντιδράσουμε». Μήπως πρέπει να κυρίως να δράσετε;
O Φρίμπονγκ και ο Κέρκεζ είναι δυο μπακ πολύ επιθετικογενή και το σύστημα των ομάδων που έπαιζαν διαφέρει πολύ από το σύστημα της Λίβερπουλ. Το ίδιο ισχύει και με τον Ίσακ που έχει συνηθίσει να αξιοποιεί τον ανοικτό χώρο και όχι να σπάει πολυπρόσωπες άμυνες. Θέλει λοιπόν ο Σλοτ να αλλάξει το σύστημα και δυσκολεύεται να το εφαρμόσει λόγω της ύπαρξης των παλιών; Ή απλά γίναμε «Galacticos», αγοράζουμε «ονόματα» και θα δούμε τι θα τα κάνουμε;
Τα άσχημα αποτελέσματα μπορούν αντιστραφούν, καθώς οι παίκτες έχουν ατομική ποιότητα και δυνατές προσωπικότητες. Αυτό που μοιάζει δύσκολο όσο παραμένει ο Ολλανδός στην ομάδα είναι να δημιουργηθεί ξανά η αίσθηση της ΟΜΑΔΑΣ και να διορθωθεί αυτός ο άθλιος και βαρετός τρόπος παιχνιδιού που μας χαλάει τα απογεύματα.
Στην τελική θέλουμε να βλέπουμε μια καλοκουρδισμένη μηχανή που κερδίζει και σπάει θετικά ρεκόρ; Ή ακριβοπληρωμένες βεντέτες που σέρνονται και σπάνε το ένα αρνητικό ρεκόρ μετά το άλλο; Σε παρακαλώ Άρνε Σλοτ πάρε ένα τηλέφωνο τον Κλοπ, είτε για να τον ρωτήσεις πώς μπορείς να βγεις από αυτό το αδιέξοδο, είτε για να του ζητήσεις να γυρίσει πίσω πριν αρχίσουν και οι οπαδοίι της ομάδας σου να τραγουδάνε το περίφημο «sacked in the morning», το οποίο ακούγεται από το πέταλο των φιλοξενούμενων σε κάθε πλέον γκέλα της ομάδας στο Άνφιλντ.
