Το ποδόσφαιρο για κάποιους μπορεί να αποτελέσει ένα «δώρο» και να κάνει τα όνειρα, πραγματικότητα. Αθλητές που προέρχονται από φτωχές γωνίες του πλανήτη, καταφέρνουν να «χτίσουν» μια καριέρα εκατομμυρίων μέσα από αυτό και να αλλάξουν παντελώς συνθήκες διαβίωσης. Στην περίπτωση του Emmanuel Adebayor όμως, τα χρήματα και η φήμη δεν είναι το μεγαλύτερο «κέρδος», που του απέφερε το ποδόσφαιρο.
Γεννημένος στη πρωτεύουσα του Τογκό, Λομέ, έκανε εκεί τα πρώτα ποδοσφαιρικά του «βήματα». Το 1999 καταφέρνει τελικά να κάνει το μεγάλο «άλμα» στην Ευρώπη, για λογαριασμό της Metz. Τέσσερα χρόνια μετά έρχεται η Monaco, με την οποία θα φτάσει ως τον τελικό του Champions League το 2004. Από τότε ο Arsene Wenger «ερωτεύεται» μαζί του και αρχίζει να παρακολουθεί τακτικά τον Τογκολέζο επιθετικό.
Εν τελεί το 2006, η Arsenal τον αποκτά. Με τη φανέλα της θα «μεγαλουργήσει» σκοράροντας 46 φορές σε 104 συμμετοχές. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Βόρειο Λονδίνο, είχαν εκφράσει ενδιαφέρον για την απόκτησή του τόσο η AC Milan, όσο και η Barcelona. Ο ίδιος όμως, προτίμησε να παραμείνει στους «Κανονιέρηδες». Κάτι που από ότι φάνηκε, μετάνιωσε, αφού το 2009 πήρε μεταγραφή, με άκρως επεισοδιακό τρόπο, στην νεόπλουτη Manchester City.
Η καριέρα του στους «Πολίτες» δεν στέφθηκε με επιτυχία, με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν οι δανεισμοί σε Real Madrid και Tottenham. Ο δανεισμός του στη τελευταία τον βοήθησε να «αναγεννήσει» τη καριέρα του. Μάλιστα, τα «Σπιρούνια» του προσέφεραν συμβόλαιο σε μόνιμη βάση, προτού μείνει ελεύθερος το 2015. Τελευταίος σταθμός του Adebayor στη Premier League, η Crystal Palace χωρίς να μπορέσει να προσφέρει για ακόμα μια φορά τα αναμενόμενα. Έτσι, το 2017 μετά από ένα εξάμηνο απραξίας, βρίσκει «στέγη» στη Τουρκία και την Basaksehir, με την οποία αγωνίζεται μέχρι και σήμερα.
Όλη αυτή η εξέλιξη και η πορεία του Τογκολέζου, όπως ισχυρίζεται ο ίδιος, δεν θα ήταν η ίδια χωρίς τη βοήθεια του Θεού.
«Δεν υπάρχει θεραπεία, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να προσεύχεσαι στην εκκλησία κάθε μέρα για αυτόν», ήταν τα λόγια που άκουσε η μητέρα του, στη προσπάθεια της να βρει θεραπεία για τον 4χρονο τότε γιο της. Ακούγεται κάπως παράξενο, αλλά ο Adebayor με την εκπληκτική καριέρα στα ευρωπαϊκά γήπεδα, δεν μπορούσε να περπατήσει μέχρι και τα τέσσερα πρώτα έτη της ζωής του!
Ταξίδια σε Νιγηρία, Μπενίν, Γκάνα και σε άλλες μικρότερες χώρες της Αφρικής δεν έφεραν αποτέλεσμα. Η μητέρα του, παρόλο που είχε απελπιστει από τα λόγια των γιατρών, στράφηκε προς την εκκλησία. Μέσα της πίστευε ότι ο γιος της θα καταφέρει να περπατήσει.
«Είχαμε φτάσει σε ένα σημείο που η μητέρα μου έλεγε ότι θα προσεύχεται για εφτά συνεχόμενες μέρες στην εκκλησία και αν δε περπατήσω ούτε μετά από αυτό, τότε τίποτα δε θα με κάνει να σταθώ στα πόδια μου», υποστηρίζει ο Adebayor. Οι έξι πρώτες μέρες πέρασαν, χωρίς να συμβεί τίποτα. Την τελευταία ημέρα όμως, και ενώ ήταν έτοιμοι να τα παρατήσουν, συνέβη το θαύμα. «Ξεκινήσαμε να προσευχόμαστε κάπου στα μεσάνυχτα της Κυριακής. Όλη η βδομάδα πέρασε, χωρίς να καταφέρω να κάνω βήμα. Το Σάββατο το βράδυ, η μητέρα μου είχε πέσει στο πάτωμα και έκλαιγε με απελπισία. Για εκείνη είχαν όλα τελειώσει, δεν υπήρχε θεραπεία».
Το επόμενο πρωινό και ενώ ακόμα δεν είχαν ξυπνήσει καλά-καλά ο Τογκολέζος διεθνής και η μητέρα του, κάποια παιδιά είχαν αρχίσει να παίζουν ποδόσφαιρο στην αυλή της εκκλησίας. Ένα από αυτά τα παιδιά έστειλε καταλάθος τη μπάλα στο εσωτερικό του ναού. Το πρώτο άτομο που έτρεξε να πιάσει τη μπάλα ήταν… ο Adebayor! «Ήθελα παρά πολύ να πιάσω εκείνη τη μπαλιά». Οι ανθρώποι που βρισκόταν μέσα στην εκκλησία και προσεύχονταν για τον μικρό, δεν πίστευαν αυτό που έβλεπαν.
«Ο γιος σου περπατάει εξαιτίας της μπάλας, σίγουρα το ποδόσφαιρο κυλάει στις φλέβες του», φώναξε κάποιος στη μητέρα του μικρού τότε Emmanuel!
Η ιστορία αυτή είναι απίστευτη, αλλά πέρα για πέρα αληθινή. Ο Adebayor μεγάλωσε έχοντας επηρεαστεί από αυτήν, εξού και ο δεσμός που έχει με τον Θεό και την εκκλησία. «Οτιδήποτε κάνω στη ζωή μου, είναι εξαιτίας του Δημιουργού μας». Το ποδόσφαιρο είναι τελικά ο «θησαυρός» του Adebayor. Κέρδισε τα πάντα μέσα από αυτό. Από την απόλυτη φτώχεια και τη θλίψη, μια μπάλα κατάφερε να του αλλάξει τη ζωή. Κι όλα αυτά ενώ μέχρι 4 ετών δεν μπορούσε καν να περπατήσει. Μικρα θαύματα μπορεί να συμβούν καθημερινά, όλα είναι θέμα στιγμής. Αρκεί να μην «κλείσεις» τα μάτια, να είσαι πρόθυμος και να μην τα παρατάς ποτέ!
Συντάκτης: Βασίλης Βασιλείου
