Mε βάση τα όσα κατέγραψαν οι απεσταλμένοι του Αthletic που βρέθηκαν δίπλα στην εθνική Αγγλίας, σας παρουσιάζουμε όλο το παρασκήνιο της αποτυχημένης πορείας στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Το κλίμα στα αποδυτήρια, οι επιλογές του Τόμας Τούχελ, οι σχέσεις των παικτών και οι λόγοι που οδήγησαν στον αποκλεισμό από την Αργεντινή.
Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Αγγλίας (FA) δεν έκρυψε ποτέ τις φιλοδοξίες της όταν ανακοίνωσε την πρόσληψη του Τόμας Τούχελ τον Οκτώβριο του 2024.
Ο στόχος ήταν ξεκάθαρος: η παρουσία στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου που διεξάγεται αυτή την Κυριακή. Για τον λόγο αυτό, η FA αναζήτησε έναν προπονητή παγκόσμιας κλάσης, έναν άνθρωπο με αποδεδειγμένη ικανότητα να κατακτά τίτλους και να προσφέρει στην Αγγλία τις μεγαλύτερες πιθανότητες για την πρώτη της κατάκτηση Παγκοσμίου Κυπέλλου μετά από 60 χρόνια.
Η πρώτη επιλογή ήταν ο Πεπ Γκουαρδιόλα, με τον οποίο υπήρχε προφορική συμφωνία. Ωστόσο, η απόφασή του να ανανεώσει τη συνεργασία του με τη Μάντσεστερ Σίτι οδήγησε την Ομοσπονδία στην επιλογή του Τούχελ, ενός προπονητή που είχε ήδη κατακτήσει το Champions League.
Τελικά, όμως, η Αγγλία δεν θα βρίσκεται στο MetLife Stadium του Νιου Τζέρσεϊ, λίγα χιλιόμετρα έξω από το Μανχάταν, για τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Αντίθετα, θα αγωνιστεί στο Μαϊάμι απέναντι στη Γαλλία στον μικρό τελικό για την τρίτη θέση, όπως είχε συμβεί και πριν από οκτώ χρόνια, όταν η ομάδα του Γκάρεθ Σάουθγκεϊτ αντιμετώπισε το Βέλγιο στην αντίστοιχη αναμέτρηση.
Τότε υπήρχε η αίσθηση μιας νέας εμπειρίας. Οι ποδοσφαιριστές ζούσαν ένα πρωτόγνωρο ταξίδι, γεμάτο ενθουσιασμό. Αυτή τη φορά, όμως, ο μικρός τελικός αντιμετωπίζεται ως μια δυσάρεστη υποχρέωση για μια ομάδα που είχε θέσει ως μοναδικό στόχο την κατάκτηση του τροπαίου.
Ίσως γι’ αυτό η ήττα από την Αργεντινή στον ημιτελικό της Τετάρτης προκάλεσε τόσο μεγάλη απογοήτευση και εκνευρισμό σε όσους βρίσκονται γύρω από την εθνική Αγγλίας.
Ο Τόμας Τούχελ δεν προσλήφθηκε για να δημιουργήσει μια ομάδα με ορίζοντα πολλών ετών ή για να αλλάξει σταδιακά την ταυτότητα της Αγγλίας. Προσλήφθηκε για έναν και μόνο λόγο: να κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026.
Υπήρχε πραγματική πίστη ότι μπορούσε να το πετύχει. Πολλοί ποδοσφαιριστές είχαν πειστεί από την προσωπικότητα και το όραμά του, ενώ ο πρόεδρος της Σπόρτινγκ Κάνσας Σίτι, Τζέικ Ριντ, αποκάλυψε στην The Athletic ότι ο Τούχελ και στελέχη της FA είχαν φτάσει στο σημείο να συζητούν ακόμη και την ιδέα να κάνουν αναμνηστικό τατουάζ σε περίπτωση που η Αγγλία κατακτούσε το πρώτο μεγάλο της τρόπαιο μετά από έξι δεκαετίες. Ίσως να ειπώθηκε ως αστείο. Η πίστη, όμως, ήταν απολύτως πραγματική.
Παρά την αποτυχία, η θέση του Τούχελ δεν φαίνεται να απειλείται.
Στο συμβόλαιό του υπήρχαν ρήτρες που θα επέτρεπαν στις δύο πλευρές να διακόψουν τη συνεργασία τους αν η Αγγλία αποκλειόταν πριν από τα προημιτελικά. Ωστόσο, παρά τον τρόπο με τον οποίο ήρθε η ήττα από την Αργεντινή – και παρά την έντονη κριτική που ακολούθησε στην πατρίδα του – όλα δείχνουν ότι θα παραμείνει στον πάγκο της ομάδας.
Ακόμη κι αν ο Πεπ Γκουαρδιόλα, ο οποίος πλέον είναι διαθέσιμος μετά την αποχώρησή του από τη Μάντσεστερ Σίτι και είχε παλαιότερα συμφωνήσει προφορικά να αναλάβει την εθνική Αγγλίας, εξακολουθούσε θεωρητικά να ενδιαφέρεται για τη θέση.
Η The Athletic μίλησε με αρκετές πηγές που είχαν άμεση γνώση της πορείας της Αγγλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο, οι οποίες ζήτησαν να διατηρήσουν την ανωνυμία τους ώστε να προστατεύσουν τη θέση τους, επιχειρώντας να κατανοήσει γιατί μια διοργάνωση που ξεκίνησε με τόσο μεγάλες προσδοκίες κατέληξε σε μια ακόμη οδυνηρή και γνώριμη αποτυχία.
Η αποστολή: «Να βάλουμε το δεύτερο αστέρι»
Από την πρώτη ημέρα, ο Τούχελ μιλούσε συνεχώς για έναν στόχο: να προστεθεί το δεύτερο αστέρι στη φανέλα της Αγγλίας, σύμβολο της δεύτερης κατάκτησης Παγκοσμίου Κυπέλλου μετά το 1966.
Όταν παρουσίασε αυτό το όραμα στους διεθνείς, στην πρώτη τους συγκέντρωση στο St George’s Park τον Μάρτιο του προηγούμενου έτους, οι ποδοσφαιριστές εντυπωσιάστηκαν από την αυτοπεποίθηση και την ισχυρή προσωπικότητά του.
Ο Γερμανός τεχνικός, όμως, γνώριζε ότι το ταλέντο από μόνο του δεν αρκούσε.
Ήθελε να δημιουργήσει κάτι που στο εσωτερικό της ομάδας ονόμασαν «Team England». Μια ομάδα με ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα, αλλά και έναν ισχυρό δεσμό μεταξύ των παικτών. Ένα πραγματικό «αδελφικό σύνολο».
Από τον Σεπτέμβριο και μετά, σχεδόν σημαντικότερο από την ίδια την τακτική ήταν η αφοσίωση των παικτών ο ένας προς τον άλλον και στον κοινό στόχο.
Όπως είχε πει χαρακτηριστικά ο Άντονι Γκόρντον μετά τη νίκη επί του Μεξικού στους «16»:
«Έπρεπε να σκοτώσουμε το εγώ μας και να βάλουμε τους εαυτούς μας κάτω από τον τελικό στόχο.»
Πώς ο Τούχελ έχτισε την αποστολή – Οι δύσκολες αποφάσεις και η δημιουργία της «αδελφότητας»
Μετά την αναμενόμενη νίκη επί της Ανδόρας στις 6 Σεπτεμβρίου, ο Τόμας Τούχελ έμεινε ιδιαίτερα ικανοποιημένος από την εικόνα των Άντονι Γκόρντον, Μόργκαν Ρότζερς και Έζρι Κόνσα στην προπόνηση που ακολούθησε. Η απόδοσή τους ήταν τόσο καλή, ώστε αποφάσισε να τους συμπεριλάβει στην ενδεκάδα τρεις ημέρες αργότερα, στην εκτός έδρας αναμέτρηση με τη Σερβία στο Βελιγράδι.
Η νίκη με 5-0 αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τον Γερμανό τεχνικό.
Όχι μόνο για τον τρόπο με τον οποίο η Αγγλία πίεσε ψηλά και χτύπησε στις αντεπιθέσεις, αλλά κυρίως για την εικόνα που παρουσίασε ολόκληρη η αποστολή. Οι αναπληρωματικοί ενθάρρυναν ασταμάτητα τους συμπαίκτες τους κατά τη διάρκεια του αγώνα, ενώ μετά τη λήξη συνέχισαν να κάνουν σπριντ στο γήπεδο, υπό το βλέμμα του βοηθού του Τούχελ, Άντονι Μπάρι.
Όταν τον επόμενο μήνα ο Τούχελ αποφάσισε να διατηρήσει τον ίδιο κορμό, χωρίς να καλέσει ξανά τον Τζουντ Μπέλιγχαμ, δέχθηκε καταιγισμό ερωτήσεων.
Η απάντησή του ήταν πάντα η ίδια.
«Δεν βρίσκομαι εδώ για να συλλέγω ταλέντο. Βρίσκομαι εδώ για να δημιουργήσω ομάδα».
Η φράση αυτή ήταν εμπνευσμένη από τον θρυλικό προπονητή του NFL, Μπιλ Μπέλιτσικ, ενώ μία ακόμη έκφραση που χρησιμοποιούσε διαρκώς ήταν το «walk the talk», δηλαδή να στηρίζεις τις πράξεις σου στα λόγια σου.
Έτσι, όταν στα τέλη Μαΐου πραγματοποίησε περίπου 50 τηλεφωνήματα για να ενημερώσει τους υποψήφιους διεθνείς ποιοι θα ταξιδέψουν στο Παγκόσμιο Κύπελλο και ποιοι όχι, είχε ξεκάθαρο πλάνο.
Ήθελε ποδοσφαιριστές που θα πίστευαν πραγματικά στη φιλοσοφία της ομάδας, που θα άντεχαν μια διοργάνωση διάρκειας έως και επτά εβδομάδων και θα αποδέχονταν πλήρως τον ρόλο τους.
Στο μυαλό του υπήρχαν περίπου 15 βασικοί ποδοσφαιριστές, αλλά και μια δεύτερη ομάδα, την οποία αποκαλούσε «μονάδα ειδικών επιχειρήσεων». Ήταν οι παίκτες που θα έρχονταν από τον πάγκο για να αλλάζουν τη ροή των αγώνων και έπρεπε να αποδεχθούν ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν θα ξεκινούσαν βασικοί.
Τα μεγάλα ονόματα που έμειναν εκτός
Η συγκεκριμένη φιλοσοφία οδήγησε σε αρκετές ηχηρές απουσίες. Ο Φιλ Φόντεν και ο Κόουλ Πάλμερ δεν επιλέχθηκαν, καθώς σύμφωνα με τον Τούχελ, οι Τζουντ Μπέλιγχαμ, Μόργκαν Ρότζερς και Έμπερετσι Έζε είχαν αποδώσει καλύτερα στη θέση πίσω από τον επιθετικό.
Ο Τρεντ Αλεξάντερ-Άρνολντ αποκλείστηκε επειδή δεν είχε ουσιαστικό ρόλο στα σχέδια του Γερμανού τεχνικού. Ακόμη μεγαλύτερη αίσθηση προκάλεσε η απουσία του Χάρι Μαγκουάιρ, γεγονός που, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, εξόργισε τόσο τον ίδιο όσο και την οικογένειά του.
Η σημαντικότερη, ωστόσο, απόφαση αποδείχθηκε η μη κλήση των Άνταμ Γουόρτον και Μόργκαν Γκιμπς-Γουάιτ, δύο εκ των κορυφαίων Άγγλων χαφ της Premier League τα τελευταία χρόνια. Η αποστολή ήταν χτισμένη γύρω από τη φυσική κατάσταση, την αθλητικότητα και την ομαδικότητα.
Αντίθετα, υστερούσε σε δημιουργικούς ποδοσφαιριστές που μπορούσαν να αλλάξουν έναν αγώνα με μια ενέργεια, ενώ υπήρχε και εμφανής έλλειψη επιλογών στη θέση του δεξιού μπακ.
Πίσω από τους Ντέκλαν Ράις και Έλιοτ Άντερσον, οι μοναδικές λύσεις στα χαφ ήταν ο Τζόρνταν Χέντερσον και ο Κόμπι Μαϊνού.
Ο 35χρονος Χέντερσον γνώριζε ακριβώς τον ρόλο του, όμως ο Μαϊνού δεν είχε αγωνιστεί ούτε ένα λεπτό υπό τις οδηγίες του Τούχελ πριν από το τουρνουά και, επτά παιχνίδια αργότερα, αυτό παρέμενε γεγονός.
Ήταν ρίσκα που ο προπονητής είχε επιλέξει συνειδητά να πάρει.
Η δημιουργία του στρατοπέδου στις Ηνωμένες Πολιτείες
Η αναζήτηση της ιδανικής βάσης για το Παγκόσμιο Κύπελλο ξεκίνησε με έναν… χάρτη των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η FA γνώριζε ότι η διοργάνωση θα ήταν η πιο ζεστή από το Μουντιάλ του 1994 και ήθελε μια περιοχή αρκετά θερμή ώστε οι ποδοσφαιριστές να προσαρμοστούν στις συνθήκες των αγώνων, αλλά όχι τόσο ώστε να καθίσταται αδύνατη η καθημερινή προπόνηση.
Παράλληλα, επιθυμούσε να περιορίσει όσο το δυνατόν περισσότερο τις πολύωρες αεροπορικές μετακινήσεις μετά τους αγώνες.
Έτσι κατέληξε στα νότια προάστια του Κάνσας Σίτι, όπου βρήκε ένα ξενοδοχείο που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά από την αποστολή, κοντά στο αεροδρόμιο και σε προπονητικό κέντρο που απείχε περίπου είκοσι λεπτά.
Στόχος ήταν οι ποδοσφαιριστές να αισθανθούν ότι βρίσκονται στο σπίτι τους.
Στους χώρους του ξενοδοχείου υπήρχαν πικάπ για μουσική, βελάκια, επιτραπέζιο ποδόσφαιρο, τραπέζι μπιλιάρδου, γήπεδο μπάσκετ, πισίνα με υποβρύχια ποδήλατα για αποθεραπεία, τζακούζι, υπέρυθρες σάουνες, αλλά και ένας ειδικά διαμορφωμένος χώρος με φωτιά και καναπέδες, όπου οι παίκτες περνούσαν τα βράδια τους παίζοντας το παιχνίδι «Wolf».
Οι ισορροπίες στα αποδυτήρια, ο ρόλος του Κέιν και η απογοήτευση των αναπληρωματικών
Παρά ορισμένα απρόοπτα, το γενικό κλίμα στο στρατόπεδο της Αγγλίας ήταν ιδιαίτερα θετικό.
Λίγο πριν από την άφιξη της αποστολής στο Κάνσας Σίτι, είχαν κλαπεί αντικείμενα από τον εξοπλισμό της ομάδας, μεταξύ των οποίων τέσσερα ζευγάρια ποδοσφαιρικά παπούτσια, πέντε ζευγάρια αθλητικά παπούτσια, τρεις υπογεγραμμένες φανέλες της εθνικής Αγγλίας συνολικής αξίας περίπου 5.000 δολαρίων, μία επίσημη μπάλα του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ένα ηχείο και ένα συλλεκτικό σετ Lego της Nike. Όλα τα αντικείμενα εντοπίστηκαν και ανακτήθηκαν από την τοπική αστυνομία.
Αργότερα στη διοργάνωση σημειώθηκε ακόμη ένα περιστατικό ασφαλείας, όταν ένας άνδρας εισήλθε στο κέντρο Τύπου της ομάδας κρατώντας ένα μεγάλο κλειδί (wrench), πριν απομακρυνθεί άμεσα από την ασφάλεια.
Παρά τα δύο αυτά συμβάντα, όσοι βρίσκονταν κοντά στην αποστολή περιγράφουν το κλίμα ως ιδιαίτερα υγιές.
Ο Τούχελ γνώριζε ότι στο Euro 2024, που είχε διεξαχθεί στη Γερμανία, το εσωτερικό της ομάδας δεν ήταν πάντοτε αρμονικό. Για τον λόγο αυτό έδωσε τεράστια σημασία στις προσωπικότητες που επέλεξε να συμπεριλάβει στην αποστολή.
Παίκτες όπως ο Νταν Μπερν και ο Τζόρνταν Χέντερσον επιλέχθηκαν όχι μόνο για τις αγωνιστικές τους δυνατότητες, αλλά και επειδή θεωρούνταν άνθρωποι που θα συνέβαλλαν στη συνοχή της ομάδας.
Αντίστοιχα, άλλοι ποδοσφαιριστές έμειναν εκτός επειδή ο Γερμανός τεχνικός δεν πίστευε ότι θα ενστερνίζονταν τη φιλοσοφία του συνόλου.
Ο Μπέλιγχαμ άλλαξε εντελώς στάση
Ένας από τους ποδοσφαιριστές που παρουσίασαν τη μεγαλύτερη αλλαγή ήταν ο Τζουντ Μπέλιγχαμ.
Στο Euro 2024 δεν έδειχνε πάντοτε ευδιάθετος, τόσο εντός όσο και εκτός γηπέδου.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όμως, σύμφωνα με ανθρώπους της ομάδας, συμμετείχε απόλυτα σε ό,τι έκανε η αποστολή. Καθοριστικό ρόλο σε αυτό έπαιξε και η παρουσία του στενού του φίλου, Τζόρνταν Χέντερσον.
Ο έμπειρος μέσος αποτέλεσε μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στα αποδυτήρια, ακόμη και όταν υπέστη κάταγμα στον καρπό, πέφτοντας πάνω σε διαφημιστικές πινακίδες μετά τη νίκη επί του Μεξικού.
Μεταφέρθηκε αεροπορικώς πίσω στο Κάνσας Σίτι για να υποβληθεί σε επέμβαση, όμως επέστρεψε αμέσως μετά στην αποστολή και παρέμεινε δίπλα στους συμπαίκτες του μέχρι το τέλος του τουρνουά.
Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν… η αναμονή
Η καθημερινότητα στο αμερικανικό Μίντγουεστ κυλούσε ήρεμα. Πολλοί ποδοσφαιριστές απολάμβαναν το γεγονός ότι μπορούσαν να κυκλοφορούν χωρίς να συγκεντρώνουν τα πλήθη που θα τους ακολουθούσαν στην Αγγλία.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν η μονοτονία. Η διοργάνωση διήρκεσε σχεδόν επτά εβδομάδες και οι οικογένειές τους μπορούσαν να τους επισκέπτονται μόνο σε συγκεκριμένες ημέρες ξεκούρασης.
Αν για τους βασικούς ποδοσφαιριστές αυτή η κατάσταση ήταν διαχειρίσιμη, δεν συνέβη το ίδιο με όσους έμεναν συνεχώς στον πάγκο.
Αρχικά όλοι είχαν αποδεχθεί τον ρόλο τους. Όσο όμως περνούσαν οι εβδομάδες, αρκετοί άρχισαν να αισθάνονται – σύμφωνα με πηγές του Athletic – ότι βρίσκονταν στην αποστολή απλώς για να συμπληρώνουν αριθμό.
Η περίπτωση του Κόμπι Μέινου
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ο Κόμπι Μέινου Ο νεαρός μέσος δυσκολευόταν να κρύψει την απογοήτευσή του κάθε φορά που ολοκληρωνόταν ένας αγώνας χωρίς να έχει χρησιμοποιηθεί.
Οι εικόνες του να αποχωρεί σκυθρωπός από τη μικτή ζώνη και να ανεβαίνει σχεδόν πάντα πρώτος στο λεωφορείο της ομάδας έγιναν μία από τις πιο χαρακτηριστικές εικόνες της πορείας της Αγγλίας.
Κάποιοι άνθρωποι που βρίσκονταν κοντά στην ομάδα θεωρούσαν ότι ο Τούχελ αντιμετώπιζε τον 21χρονο ως έναν ποδοσφαιριστή που θα ήταν ευχαριστημένος και μόνο με τη συμμετοχή του σε αποστολή Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Άλλοι πίστευαν ότι απλώς δεν είχε καταφέρει να κερδίσει την εμπιστοσύνη του προπονητή του. Σε κάθε περίπτωση, ποτέ δεν έγινε σαφές ποιο ακριβώς ήταν το πλάνο του Τούχελ για τον ποδοσφαιριστή της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Η απογοήτευση μεγάλωσε ακόμη περισσότερο όταν είδε τον Ρις Τζέιμς να χρησιμοποιείται ως κεντρικός χαφ αντί για εκείνον, ενώ ούτε όταν ο Ντέκλαν Ράις αντιμετώπιζε εμφανή προβλήματα φυσικής κατάστασης πήρε χρόνο συμμετοχής, παρά το γεγονός ότι, σύμφωνα με ανθρώπους της αποστολής, είχε παρουσιάσει πολύ καλή εικόνα στις προπονήσεις.
Το παράδοξο, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ήταν πως στο τέλος του τουρνουά ο Τούχελ χρειαζόταν ακριβώς αυτούς τους δυσαρεστημένους αναπληρωματικούς για να αλλάξει τη ροή των αγώνων. Όταν, όμως, η Αγγλία αναζητούσε φρέσκια επιθετική ενέργεια απέναντι στην Αργεντινή, εκείνοι παρέμειναν καθηλωμένοι στον πάγκο.
Ο αρχηγός Χάρι Κέιν
Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2026 αποτελούσε προσωπικό στοίχημα και για τον Χάρι Κέιν. Ο αρχηγός της Αγγλίας είχε αφήσει πίσω του τρεις μεγάλες διοργανώσεις στις οποίες δεν είχε καταφέρει να κάνει τη διαφορά όσο θα επιθυμούσε: το Euro 2020, το Μουντιάλ του 2022 και το Euro 2024.
Ο ίδιος διαβεβαίωνε εδώ και μήνες ότι βρισκόταν στην καλύτερη αγωνιστική και σωματική κατάσταση της καριέρας του. Είχε ολοκληρώσει μία εντυπωσιακή σεζόν με την Μπάγερν Μονάχου, σημειώνοντας 61 γκολ και κατακτώντας ακόμη ένα πρωτάθλημα Γερμανίας.
Πέρα όμως από τις επιδόσεις του μέσα στο γήπεδο, ο Τούχελ θεωρούσε πως ο Κέιν είχε εξελιχθεί σημαντικά ως αρχηγός.
Δεν περιοριζόταν πλέον στο να δίνει το παράδειγμα με την παρουσία του στον αγωνιστικό χώρο, αλλά είχε γίνει πολύ πιο ενεργός και στα αποδυτήρια, παίρνοντας πρωτοβουλίες και μιλώντας συχνότερα στους συμπαίκτες του, κάτι που είδε και όλος ο πλανήτης στο παιχνίδι με το Κονγκό
Ο Μπέλιγχαμ, η κατάρρευση απέναντι στην Αργεντινή και γιατί ο Τούχελ παραμένει στον πάγκο
Από όλους τους ποδοσφαιριστές της Αγγλίας, ο Τζουντ Μπέλιγχαμ ήταν εκείνος που βρέθηκε περισσότερο στο επίκεντρο της συζήτησης πριν από την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Η απόφαση του Τόμας Τούχελ να μην τον συμπεριλάβει στην αποστολή του Οκτωβρίου αποτέλεσε, μέχρι τις τακτικές επιλογές του στον ημιτελικό με την Αργεντινή, το θέμα που είχε προκαλέσει τις περισσότερες συζητήσεις κατά τη διάρκεια της θητείας του.
Παρ’ όλα αυτά, ο Γερμανός τεχνικός δεν έπαψε ποτέ να πιστεύει ότι μπορούσε να πάρει τον καλύτερο εαυτό του μέσου της Ρεάλ Μαδρίτης. Ήθελε έναν ποδοσφαιριστή πεινασμένο, αφοσιωμένο και απόλυτα ενταγμένο στο σύνολο, σε αντίθεση με την πιο αποστασιοποιημένη εικόνα που είχε παρουσιάσει στο Euro 2024.
Ακόμη κι έτσι, υπήρχε προβληματισμός για τον ιδανικό τρόπο αξιοποίησής του. Ο Μόργκαν Ρότζερς είχε καθιερωθεί στη θέση του επιτελικού μέσου κατά τη διάρκεια των προκριματικών, ενώ ο ίδιος ο Τούχελ είχε εξετάσει ακόμη και το ενδεχόμενο να χρησιμοποιήσει τον Μπέλιγχαμ ως εναλλακτική λύση στην κορυφή της επίθεσης πίσω από τον Χάρι Κέιν.
Η εξαιρετική εμφάνιση του Μπέλιγχαμ στο τελευταίο φιλικό απέναντι στην Κόστα Ρίκα, όμως, άλλαξε οριστικά τα δεδομένα.
Ο άσος της Ρεάλ ξεκίνησε βασικός σε όλα τα παιχνίδια του Μουντιάλ και εξελίχθηκε σε έναν από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές της διοργάνωσης για την Αγγλία. Αγωνιζόταν ως επιτελικός μέσος, αλλά ταυτόχρονα κάλυπτε τεράστιους χώρους, βοηθούσε στην ανάπτυξη και γινόταν απειλητικός μέσα στην αντίπαλη περιοχή.
Ο Τούχελ του είχε ζητήσει να λειτουργήσει πάνω απ’ όλα ως παίκτης της ομάδας και, σύμφωνα με όσους έζησαν από κοντά την πορεία της Αγγλίας, ο Μπέλιγχαμ ανταποκρίθηκε απόλυτα.
Ξεκίνησε τη διοργάνωση σκοράροντας απέναντι στην Κροατία, συνέχισε με γκολ και ασίστ κόντρα στον Παναμά, όμως η πραγματική του έκρηξη ήρθε στα νοκ άουτ παιχνίδια.
Απέναντι στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό πέτυχε δύο γκολ μέσα σε δύο λεπτά, δίνοντας στην Αγγλία προβάδισμα 2-0, ενώ στα τελευταία λεπτά της αναμέτρησης κάλυπτε ασταμάτητα χώρους, αποτελώντας το καλύτερο παράδειγμα της νοοτροπίας που ήθελε να εμφυσήσει ο Τούχελ.
Στον προημιτελικό απέναντι στη Νορβηγία, μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες καιρικές συνθήκες στο Μαϊάμι, σημείωσε και τα δύο γκολ της Αγγλίας, φτάνοντας τα έξι στο τουρνουά, όσα είχε και ο Χάρι Κέιν.
Η μοναδική στιγμή έντασης ήρθε όταν, μετά τη συγκεκριμένη αναμέτρηση, ο Μπέλιγχαμ άφησε να εννοηθεί ότι ο Τούχελ, έχοντας αναγκαστεί να σταματήσει νωρίς την ποδοσφαιρική του καριέρα λόγω τραυματισμού, ίσως να μην μπορούσε να αντιληφθεί πλήρως τι σημαίνει να αγωνίζεσαι σε τέτοιες συνθήκες.
Ήταν η μοναδική δημόσια στιγμή διαφωνίας κατά τη διάρκεια του τουρνουά.
Ωστόσο, τόσο ο Χάρι Κέιν όσο και ο ίδιος ο Τούχελ στάθηκαν δημόσια στο πλευρό του, επιδιώκοντας να προστατεύσουν έναν από τους σημαντικότερους παίκτες της ομάδας.
Η ταυτότητα που δεν εμφανίστηκε ποτέ
Από την πρώτη ημέρα της διοργάνωσης, ο Τούχελ μιλούσε συνεχώς για την ανάγκη η Αγγλία να αποκτήσει ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα.Ήθελε μια ομάδα που θα πίεζε ψηλά, θα κυκλοφορούσε με αυτοπεποίθηση την μπάλα και θα κυριαρχούσε στο μισό του αντιπάλου.
Στην πράξη, όμως, αυτό δεν συνέβη ποτέ σε σταθερή βάση. Η καλύτερη εμφάνιση της Αγγλίας ήρθε στην πρεμιέρα απέναντι στην Κροατία.
Στα επόμενα παιχνίδια η εικόνα της ομάδας παρέμενε ασταθής. Ο Τούχελ μιλούσε πριν από κάθε αγώνα για το επόμενο βήμα που περίμενε να κάνει η ομάδα του. Πριν από το παιχνίδι με το Μεξικό έκανε λόγο για περισσότερη υπομονή.
Πριν από τον προημιτελικό με τη Νορβηγία είπε ότι οι παίκτες του έπρεπε να σταματήσουν να σκέφτονται υπερβολικά. Λίγο πριν από τον ημιτελικό απέναντι στην Αργεντινή δήλωσε ότι είχε έρθει η στιγμή η Αγγλία να παίξει χωρίς φόβο.
Η εικόνα που οραματιζόταν δεν εμφανίστηκε ποτέ. Η Αγγλία συνέχισε να κερδίζει κυρίως χάρη στην ποιότητα ποδοσφαιριστών όπως ο Κέιν και ο Μπέλιγχαμ, αλλά όχι επειδή κατάφερε να επιβάλει τον τρόπο παιχνιδιού που επιθυμούσε ο προπονητής της.
Ο ημιτελικός που άλλαξε τα πάντα
Το σημείο καμπής ήρθε απέναντι στην Αργεντινή. Αρκετές πηγές κοντά η μέσα στην ομάδαμε τις οποίες μίλησε το Athletic εξέφρασαν απορία για τις επιλογές του Τούχελ, αμφισβητώντας ακόμη και τη φήμη του ως κορυφαίου τακτικού προπονητή.
Η Αγγλία προηγήθηκε με 1-0. Αντί όμως να συνεχίσει να πιέζει, υποχώρησε μαζικά κοντά στην περιοχή της, επιτρέποντας στην Αργεντινή να ελέγξει πλήρως τον αγώνα.
Ο στόπερ Μαρκ Γκέχι παραδέχθηκε μετά το τέλος ότι η ομάδα έπρεπε να συνεχίσει να επιτίθεται, ενώ και ο Χάρι Κέιν αναγνώρισε πως σε τόσο υψηλό επίπεδο δεν αρκεί να προσπαθείς απλώς να διαφυλάξεις το προβάδισμά σου.
Ο ίδιος ο Τούχελ αναρωτήθηκε μετά τον αποκλεισμό μήπως τελικά «δεν βρίσκεται στο DNA της Αγγλίας να κρατά την μπάλα και να ελέγχει το παιχνίδι». Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, υπήρχαν και αντικειμενικές δυσκολίες.
Ο Ντέκλαν Ράις δεν ήταν ποτέ απολύτως υγιής, καθώς αντιμετώπιζε νευρικό πρόβλημα στον δικέφαλο και στη συνέχεια ταλαιπωρήθηκε και από ίωση.
Ωστόσο, οι συντάκτες επισημαίνουν ότι ο ίδιος ο Τούχελ είχε επιλέξει να ταξιδέψει χωρίς περισσότερες λύσεις στον άξονα και, όταν η ομάδα χρειαζόταν φρέσκια ενέργεια απέναντι στην Αργεντινή, δεν αξιοποίησε ούτε τους ποδοσφαιριστές που ο ίδιος είχε επιλέξει για αυτόν ακριβώς τον σκοπό.
Ο Τούχελ παραμένει, αλλά η εμπιστοσύνη έχει κλονιστεί
Παρά την αποτυχία, η θέση του Γερμανού τεχνικού δεν απειλείται.Το νέο του συμβόλαιο, το οποίο υπέγραψε τον Φεβρουάριο, έχει διάρκεια έως το Euro 2028, το οποίο θα φιλοξενηθεί στην Αγγλία.
Η FA ξεκαθάρισε αμέσως μετά τον αποκλεισμό ότι εξακολουθεί να τον στηρίζει, ενώ οι ειδικές ρήτρες αποχώρησης που υπήρχαν στο συμβόλαιό του δεν ενεργοποιήθηκαν, καθώς η ομάδα έφτασε μέχρι τα ημιτελικά.
Στα χαρτιά, η πορεία μπορεί να θεωρηθεί επιτυχημένη. Στην πραγματικότητα, όμως, το κλίμα είναι εντελώς διαφορετικό.
Η απογοήτευση του κόσμου δεν προέρχεται τόσο από τον αποκλεισμό όσο από τον τρόπο με τον οποίο ήρθε.
Τέσσερα χρόνια νωρίτερα, απέναντι στη Γαλλία, οι φίλαθλοι αποδέχθηκαν την ήττα επειδή η Αγγλία πάλεψε μέχρι το τέλος απέναντι σε έναν κορυφαίο αντίπαλο.Αυτή τη φορά, όμως, η εικόνα της ομάδας απέναντι στην Αργεντινή δημιούργησε έντονο προβληματισμό.
Μέχρι τον ημιτελικό, οι οπαδοί τραγουδούσαν στις εξέδρες: «Football’s coming home again, with Thomas Tuchel».
Λίγα λεπτά αργότερα, μετά την αγωνιστική κατάρρευση του δεύτερου ημιχρόνου, μεγάλο μέρος αυτής της στήριξης είχε εξαφανιστεί. Το αν ο Τούχελ θα καταφέρει να την κερδίσει ξανά, είναι το μεγάλο ερώτημα της επόμενης ημέρας για την εθνική Αγγλίας.
Διαβάστε ακόμα στο egglezoi.gr: H πρώτη αγωνιστική και το πλήρες πρόγραμμα της Premier League 2026/2027
