Έτοιμη για αντεπίθεση φαίνεται η Everton ενόψει της πρεμιέρας της νέας σεζόν, με τον Carlo Ancelotti να «χτίζει» από τον Δεκέμβρη ένα σύνολο που θα πάει για…μεγάλα πράγματα φέτος. Με σύνθημα το 4-4-2 και με ορισμένα «νέα όπλα στη φαρέτρα τους», τα «Ζαχαρωτά» ετοιμάζονται να κάνουν…τη ζωή δύσκολη στο λεγόμενο top six.
Μπορεί τα τελευταία χρόνια να έχει σιγήσει, μπορεί να έχει εξαφανιστεί από την πρώτη εξάδα, συνεπώς και από την ευρωπαϊκή καταξίωση τις τελευταίες τρεις σεζόν, όμως φέτος έχει δημιουργήσει πολύ υψηλές προσδοκίες στους οπαδούς της και όχι μόνο. Ο άνθρωπος που την αναγέννησε έχει ονοματεπώνυμο και λέγεται Carlo Ancelotti.
Για πολλούς αποτέλεσε έκπληξη η άφιξη του Ιταλού προπονητή στο Goodison Park τον Δεκέμβρη, καθώς ήταν μέχρι πρότινος ένας τεχνικός επιπέδου Champions League. Η πρώτη του χρονιά στην ομάδα ήταν κάπως άχρωμη, αδιάφορη θα έλεγε κανείς. Οι στόχοι δεν ήταν ξεκάθαροι, το «τραίνο» της Ευρώπης είχε χαθεί ήδη, όταν ανέλαβε και η Everton βρισκόταν διαρκώς γύρω από τη μέση της βαθμολογίας. Μια χρονιά προσαρμογής (μισή για την ακρίβεια) που σίγουρα δεν πήγε χαμένη, καθώς αναδείχθηκαν μερικοί νέοι ποδοσφαιριστές που θα παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στο φετινό ταξίδι των «Toffees».
«οι ομάδες χτίζονται από το κέντρο»
Η παραπάνω φράση θα μπορούσε να χαρακτηρίζει τον τρόπο σκέψης του Carlo Ancelotti. Ο Ιταλός σε όποια ομάδα πήγαινε, πρώτα από όλα πρόσεχε το κέντρο του. Στη Milan, ήταν αυτός που καθιέρωσε την τετράδα Gattuso, Pirlo, Seedorf, Kaka. Στην Chelsea; Είδαμε Lampard, Essien, Ramires, καθώς ο Ballack ήταν στα τελευταία του. Ενώ και στη Real, ο Ιταλός ήταν αυτός που καθιέρωσε τη δυάδα Kroos-Modric με τον James Rodriguez μπροστά τους.
Τι έκανε λοιπόν φέτος το καλοκαίρι στην Everton o Ancelotti; Έφτιαξε το κέντρο του για να μπορεί να παίζει άνετα πλέον το αγαπημένο του 4-4-2. Πήρε τον αγαπημένο του (από τη Napoli) Allan για κόφτη, πήρε τον αγαπημένο του (από τη Real) James Rodriguez για επιτελικό μέσο ή δεξί εσωτερικό χαφ και έφερε δίπλα τους ένα «ψημένο» και δυναμικό «8αρι» που γνωρίζει πολύ καλά την Premier League, τον Doucoure.
Φυσικά δεν τίθεται θέμα σύγκρισης του Gattuso με τον Allan, ή του Lampard με τον Doucoure, απλά η φιλοσοφία του Carlo παραμένει η ίδια: οι ομάδες χτίζονται από το κέντρο. Άλλωστε, αυτούς τους οικονομικούς πόρους βρήκε στην Everton, με αυτούς πορεύεται. Και αν αναλογιστεί κανείς ότι στη λίστα των μέσων υπάρχουν ακόμα ο Sigurdsson, o Andre Gomes, ο Besic και οι ανερχόμενοι Gbamin και Davies, τότε μπορούμε να μιλάμε για πληρότητα στον χώρο του κέντρου.
Ειδικότερα, ο Allan έρχεται για να συνεχίσει την «παράδοση» των Βραζιλιάνων αμυντικών μέσων στην Premier League. Η Liverpool έχει τον Fabinho, η City τον Fernandinho, η United τον Fred και η Everton θα έχει από φέτος τον Allan. Σύμπτωση ή όχι, δεν το γνωρίζω. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι στην Premier League θα υπάρχει μια άτυπη «μάχη» για το ποιος θα είναι ο βασικός αμυντικός μέσος της εθνικής Βραζιλίας. Βαρύ…!
«όσα βάλουμε, όσα φάμε»
Η βαθμολογική αδιαφορία της Everton φάνηκε και από τα άσχημα στατιστικά της σε άμυνα και επίθεση τη σεζόν που μας πέρασε. Δέχτηκε συνολικά 56 γκολ (σχεδόν 1.5 ανά παιχνίδι), όμως σε αυτό φταίει κυρίως ο προκάτοχος, Marco Silva, καθώς οι τακτικές του Ancelotti βελτίωσαν αισθητά τους αριθμούς της ομάδας. Στην αμυντική γραμμή δεν έχουν γίνει ακόμα σημαντικές κινήσεις ενίσχυσης, πέρα από την απόκτηση του 19χρονου Nkounkou από τη Marseille. Ο Digne πάντως ήταν εξαιρετικός, όπως και ο νεαρός Holgate που ξεδίπλωσε το ταλέντο του μετά την αλλαγή προπονητή και «έφαγε» τη θέση του Sidibe προς το τέλος της σεζόν. Στο κέντρο της άμυνας υπάρχουν οι Keane και Mina και η προσθήκη ενός έμπειρου στόπερ μπορεί να φανεί καθοριστική για τους «Toffees». Ο Ιταλός προπονητής έβγαλε στην επιφάνεια και τον νεαρό Branthwaite που έδειξε πολύ καλά στοιχεία.
Στο επιθετικό κομμάτι, η ποιότητα των Richarlison και Calvert-Lewin δεν μεταφράστηκε σε γκολ. Παρ’όλα αυτά, οι δυο τους έδειξαν θετικά στοιχεία από τη στιγμή που έγιναν δίδυμο στην επίθεση, στο σύστημα του Carlo. Ερωτηματικό αποτελεί ο 20χρονος Moise Kean που στην Ιταλία τον θεωρούν πολύ μεγάλο ταλέντο και σύμφωνα με ιταλικά δημοσιεύματα, η Juventus ετοιμάζεται να κάνει πρόταση για να τον πάρει στο Τορίνο. Στην Everton πάντως δεν πρόλαβε να δείξει κάτι ιδιαίτερο.
Walcott και Iwobi, δυο παίκτες που γνωρίζουν πολύ καλά το αγγλικό πρωτάθλημα, υπάρχουν για τα φτερά της επίθεσης. Μην διαγράφετε επίσης και τον εξαιρετικό τεχνίτη Bernard, ο οποίος ζορίστηκε λίγο κατά την προσαρμογή του στην Αγγλία, όμως με την ταχύτητά του μπορεί να κάνει τη διαφορά.
«ο καλύτερος Άγγλος τερματοφύλακας;»
Πολλή συζήτηση γίνεται στο Νησί για το ποιος είναι ο καλύτερος Άγγλος τερματοφύλακας και κατά συνέπεια ποιος πρέπει να παίζει στην εθνική. Ο Southgate από την άλλη είναι ξεκάθαρος και επιλέγει σχεδόν πάντα τον τερματοφύλακα της Everton, Jordan Pickford. Η αλήθεια πάντως είναι πως δεν πραγματοποίησε και την καλύτερη σεζόν του πέρσι. Αυτό όμως δεν αλλάζει το γεγονός ότι πρόκειται για έναν ποιοτικό τερματοφύλακα με τη μπάλα στα χέρια και στα…πόδια. Η θέση κάτω από τα γκολπόστ λοιπόν ανήκει με σιγουριά στον Pickford.
«στόχος η έξοδος στην Ευρώπη»
Η μεταγραφική περίοδος δεν έχει τελειώσει. «Τα Ζαχαρωτά» μπορούν να ενισχυθούν ακόμα περισσότερο στα φτερά ή στο κέντρο της άμυνας. Το σίγουρο όμως είναι ότι μετά από μισή χρονιά στην Αγγλία, ο Ancelotti έμαθε ό,τι έπρεπε να μάθει και σήκωσε μανίκια, ώστε να κάνει την Everton «μεγάλη» ξανά. Φυσικά, η Everton δεν πάει για να κατακτήσει την Premier League (κάπου εδώ η Leicester γελάει), όμως σίγουρα κοιτάει τις θέσεις προς τα πάνω. Δεν μιλάμε για μια «σταχτοπούτα» ή ένα αουτσάιντερ της Premier League – αντιθέτως η Everton είναι χρόνια «στο κουρμπέτι», έχει βαριά φανέλα και ένα Goodison Park με παλμό στα εντός έδρας παιχνίδια.
Ο στόχος λοιπόν είναι ξεκάθαρος για την Everton: έξοδος στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Ταλέντο και φρεσκάδα υπάρχουν, ο «στρατηγός» και η τεχνοτροπία του υπάρχουν, ενώ πλέον οι «Toffees» έχουν και τα «όπλα» (τους κατάλληλους παίκτες) για να πετύχουν το στόχο. Τι λείπει λοιπόν από αυτή την αρμάδα;
