Το παιχνίδι με την Bayern έληξε. Άλλη μια χρονιά εκτός Champions League, άλλη μια χρονιά που ο τίτλος είναι μακρινή ανάμνηση. Όμως φέτος η κατάσταση έφτασε στο μη παρέκει.
Για πρώτη φορά είμαστε στην κατάταξη εκτός Champions League μετά από 17 χρόνια, η Tottenham θα τερματίσει πάνω από εμάς μετά από 26 χρόνια και την ομάδα δεν την πονάει κανείς.
Μετά την λήξη του αγώνα με την Bayern σκέφτομαι πάρα πολλά, αλλά θα σταθώ σε δυο. Αρχικά μια γενική κριτική για την ομάδα και κατά δεύτερον για την σφαγή που ζήσαμε στο Emirates.
Ο Arsene Wenger είναι ένα άτομο με ιστορία στην ομάδα, που οι οπαδοί σέβονται (όλο και λιγότερο πλέον). Ο Kroenke πρόσφατα έκανε πρόταση στον AW για διετές συμβόλαιο και 10 εκατομμύρια τον χρόνο. Είναι ξεκάθαρο πλέον πως ο Αλσατός αποτελεί τον “αποδιοπομπαίο τράγο” της διοίκησης. Συγκεντρώνει όλα τα πυρά που θα έπρεπε να συγκεντρώνει η διοίκηση και αυτό ακριβώς είναι που φοβίζει εμένα προσωπικά σε περίπτωση που φύγει.
Ένας νέος προπονητής (ειδικά αν είναι ο Allegri ή ο “Cholo”) θα ζητήσει εγγυήσεις και νέους παίκτες. Λεφτά που η διοίκηση σίγουρα δεν θέλει να δώσει και το βλέπουμε τόσα χρόνια αυτό, οπότε προτιμούν να κρατούν τον Wenger που προσπαθεί να κρατάει οικονομικές ισορροπίες αλλά έχει και μια ικανότητα.
Το πρόβλημα είναι πως μέσα σε αυτήν την προσπάθεια ο Γάλλος ξέχασε πως προπονεί και μια ομάδα, με αποτέλεσμα να την χάσει. Είναι προφανές πλέον ότι έχει χάσει τα αποδυτήρια και αν παραμείνει θα χάσουμε παίκτες-“κλειδιά” της ομάδας. Πονάω που θέλω να φύγει, αλλά ίσως είναι η ώρα να του πούμε αντίο και ευχαριστώ.
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να μου επιτραπεί μια κριτική προς τους παίκτες, γιατί τώρα τελευταία με την παραφιλολογία των ΜΜΕ επικρατεί μια ανησυχία μεταξύ των οπαδών μας.
Οφείλουμε να θυμόμαστε ότι όσο καλός και να ΄ναι ένας ποδοσφαιριστής, δεν είναι μεγαλύτερος από το κανόνι που φοράει στην φανέλα του. Θυμάμαι ένα βίντεο (νομίζω περσινό) με οπαδούς να περικυκλώνουν το αμάξι του Ozil, να τον παρακαλάνε να μην φύγει και πραγματικά το θεωρώ ντροπή! Αν θέλει κάποιος να φύγει, η πόρτα είναι ανοιχτή και τα σκυλιά δεμένα! Κανένας δεν είναι πάνω από την Arsenal. Είναι επιλογή αν θα γίνεις προδότης ή θα μπεις στον ίδιο τοίχο με τον Tony Adams και τον Thiery Henry. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα κύριοι! Και αυτήν την στιγμή, κανένας σας δεν φτάνει ούτε στο μικρό δαχτυλάκι τους παίκτες αυτούς. Όχι λόγω ικανότητας, αλλά λόγω συμπεριφοράς. Ηττοπάθεια και πάλι ηττοπάθεια! Σαν να παίζει ο Αστέρας Ραχούλας και όχι μια από τις ιστορικότερες ομάδες της Αγγλίας. Αυτό είναι ντροπή και όσο φταίει ο AW, άλλο τόσο φταίνε και οι παίκτες.
Περνώντας στο δεύτερο μέρος του άρθρου, ας μιλήσουμε λίγο και για την σημερινή διαιτησία. Προσωπικά δεν περίμενα να γυρίσουμε το 5-1 της Γερμανίας. Όμως, ήθελα να φύγουμε αξιοπρεπώς. Με ένα 2-1 ή 1-1. Παρ΄ όλα αυτά, το να διώχνεις τον Koscienly με μια ανύπαρκτη κόκκινη είναι απαράδεκτο. Στην ίδια φάση, ένα offside που δεν δόθηκε ποτέ και μια ανύπαρκτη κόκκινη στον “Kos”.
Η απόφαση του Σιδηρόπουλου να πάρει πίσω την κίτρινη και να βγάλει απευθείας κόκκινη, άλλαξε την ροή του παιχνιδιού. Έμεινε κενή η θέση του “Kos” με αποτέλεσμα να περνούν όποτε γουστάρουν οι παίκτες της Bayern, να κάνουν ότι θέλουν στον αγώνα και με δέκα παίκτες εναντίον τους, πλέον οι αντεπιθέσεις ήταν πολύ πιο εύκολες.
Η διαιτησία του αγώνα ήταν απαράδεκτη. Προσωπικά, δεν έχω αντιδράσει έτσι ούτε σε σφαγές του Mike Dean εναντίον μας. Ίσα-ίσα, για λίγο ευχόμουν να είχαμε τον Mike Dean διαιτητή. Τουλάχιστον τέτοια ρεζιλίκια δεν θα τα βλέπαμε!
ΥΓ: Κάποτε φόρεσα στο στήθος μου ένα σήμα που έγραφε “Διαιτητής ΕΠΟ 2014-2015”. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ κύριε Σιδηρόπουλε, εσάς και τους βοηθούς σας, που σήμερα με κάνατε να ντρέπομαι που κάποτε φόρεσα αυτό το σήμα.
Συντάκτης: Dimi AMor
