Για όλους εκείνους που πιστεύουν πως το ποδόσφαιρο στηρίζεται πλέον μόνο στο πορτοφόλι του εκάστοτε ιδιοκτήτη και κατά συνέπεια στην αγορά σπουδαίων παικτών, μια καλή αφορμή, αν όχι να αναθεωρήσουν, τουλάχιστον να προβληματιστούν είναι η πορεία της Manchester United τα τελευταία χρόνια.
Η ομάδα του Jose Mourinho παρουσιάζει σταθερά τις τελευταίες σεζόν προβληματική εικόνα. Παρόλο που τα εκατομμύρια από τις τσέπες των αδερφών Glazer βγαίνουν με χαρακτηριστική ευκολία, ο σύλλογος δυσκολεύεται να ανακτήσει τη παλιά του αίγλη. Την αίγλη που φαίνεται να πήρε μαζί του πριν 5 χρόνια ο κορυφαίος προπονητής των «κόκκινων διαβόλων», Sir Alex Ferguson.
Η ομάδα του Manchester φαίνεται πως βρίσκεται από τότε σε μία παρατεταμένη περίοδο μετάβασης στη μετά-Ferguson εποχή. Προφανώς, η δυσκολία δεν έγκειται μετά από τόσα χρόνια στον τρόπο παιχνιδιού, αλλά κυρίως στην πνευματική διαχείριση των καταστάσεων. Ο Sir Alex είχε ένα μοναδικό τρόπο να αναλαμβάνει την ευθύνη και να αποφορτίζει τους ποδοσφαιριστές του, χωρίς να πρέπει να πει διάφορες φανφάρες σε συνεντεύξεις τύπου.
-Κι αυτό δεν αποτελεί αιχμή μόνο για τον τωρινό προπονητή της United, αλλά για τη γενικότερη τάση που αναπτύσσεται, κατά την οποία οι προπονητές αρκετών ομάδων αρέσκονται σε οσκαρικές εμφανίσεις στις αίθουσες τύπου. –
Ο Ferguson είχε την ικανότητα να εμπνέει την ίδια ηρεμία και σιγουριά σε διοίκηση, παίκτες και φιλάθλους έπειτα από ένα θρίαμβο κι έπειτα από μία συντριβή. Κι αυτό διότι είχε κατανοήσει πως δεν προπονεί απλά τους ποδοσφαιριστές της Manchester United, αλλά διαχειρίζεται και εκπροσωπεί ένα από τα μεγαλύτερα αθλητικά brand στον κόσμο. Αυτό προφανώς απαιτεί πολλά περισσότερα από προπονητικές αρετές.
Κι εδώ επανέρχεται το όνομα του Jose Mouinho. Είναι αρκετά αμφίβολο, αν ο Πορτογάλος τεχνικός διαθέτει το χαρακτήρα ώστε να ηγηθεί μιας ομάδας με το status της United. Σίγουρα η προϊστορία δεν είναι με το μέρος του, αφού στην ομάδα με το κορυφαίο ίσως prestige στον κόσμο απέτυχε να το κάνει. Κι αυτό συνέβη γιατί για να καταφέρεις να οδηγήσεις σε επιτυχίες, έχοντας διάρκεια, ένα τόσο μεγάλο club, πρέπει να ηγείσαι χωρίς να φαίνεσαι. Ο Mourihnio, όμως, ένας άνθρωπος με τεράστια αυτοπεποίθηση, υπερβολικές τάσεις αυτοπροβολής κι ένα «εγώ» που αγγίζει τα όρια της παράνοιας είναι αδύνατο να νικάει και να δείχνει τον άλλον, να χάνει και να δείχνει τον εαυτό του, να βάλλεται και να μην βάλλει.
Η αδυναμία διαχείρισης της πίεσης που του ασκείται γίνεται όλο και πιο έκδηλη το τελευταίο διάστημα. Οι δηλώσεις, στις οποίες αυτοαποκαλείται ο καλύτερος προπονητής της Premier League, είναι ξεκάθαρο δείγμα απώλειας ελέγχου. Η ανάγκη που δημιουργείται στον special one(;) να ανακηρύξει εαυτό σε «βασιλιά» του αγγλικού πρωταθλήματος, είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της αδυναμίας του να το αποδείξει.
Για να επανέλθω στην αρχική μου τοποθέτηση, η United, αν και μπορεί να συναγωνιστεί κάθε ευρωπαϊκή ομάδα σε χρηματικό επίπεδο, αν και συνεχίζει να φέρνει top class παίκτες στο Old Trafford, δεν μπορεί να επιστρέψει στην κορυφή ή τουλάχιστον στις παρυφές της, όπου βρισκόταν για περίπου μία 20ετία.
Για να το πετύχει αυτό θα πρέπει να βρει το DNA της και να ανακτήσει τη δυναμική της. Η Manchester United καλείται να επιστρέψει στις αρχές της, οι οποίες καλώς η κακώς είναι δομημένες από τον κύριο, του οποίου η τσίχλα πωλήθηκε 458 χιλιάδες ευρώ.
Με αυτόν τον τρόπο ίσως καταφέρει να περάσει, αν και χιλιοπνιγμένη, τη φουρτούνα. Το ανησυχητικό, βέβαια, είναι πως ο καπετάνιος δε φαίνεται να αντιλαμβάνεται για την ώρα το μέγεθός της. Ή τουλάχιστον έτσι δείχνει. Μέσα στην τρικυμία που επικρατεί στο καράβι της Manchester United, ο Mourihno μοιάζει απλώς να σηκώνει το παντελόνι του για να μη βραχεί.
Συντάκτης: Αντώνης Καραμαλέγκος
