Πόσο εύκολο είναι να ξεπεράσεις έναν προπονητή – θρύλο. Έναν άνθρωπο ο οποίος έβγαλε από την αφάνεια την ομάδα του Λονδίνου την έκανε πρωταθλήτρια μετά από 50 χρόνια και της έδωσε Ευρωπαϊκή υπόσταση;
Αν μιλάμε για τον Antonio Conte, τότε μάλλον είναι λίγο πιο εύκολο, άλλωστε μιλάμε για τον πιο επιτυχημένο τεχνικό της Ιταλίας τα τελευταία χρόνια. Στο μικρό χρονικό διάστημα που ο Conte βρίσκεται στην Chelsea κατάφερε να αφήσει το δικό του στίγμα στην ομάδα δείχνοντας σημάδια τα οποία μπορούν να πάνε τους «μπλε» ένα βήμα παραπέρα από αυτό που είχε καταφέρει ο προκάτοχός του, Jose.
Κακά τα ψέματα είναι δύσκολο να καταφέρεις να περάσεις το πνεύμα σου σε μία ομάδα η οποία είχε τον Πορτογάλο κάτι παραπάνω από θεό. Ο Mou είχε φτάσει στο σημείο να αποκαλεί τους ποδοσφαιριστές του «οι παίκτες μου», δείγμα το οποίο ήταν αντιπροσωπευτικό της αγάπης και της εμπιστοσύνης του ιδίου σε αυτούς.
Η Chelsea το προσπάθησε και στο παρελθόν να βγει από την «Μουρινιολαγνεία» δίνοντας τα κλειδιά στους Carlo Ancelotti και Andre Villas-Boas. Κανείς όμως δεν τα έχει καταφέρει όσο ο Ιταλός Antonio, αν και είναι νωρίς ακόμα ο τεχνικός των «μπλε» έχει κάνει τους πάντες να κοιμούνται με ένα μαξιλαράκι ασφάλειας. Το να φτάσεις να ξεπεράσεις όμως μία αυτοκρατορία με Πορτογαλική επίδραση 5 ολόκληρων ετών δεν είναι εύκολο. Και αυτό γιατί ακόμα και το Chamopions League του 2012 αν προσέξουμε θα δούμε πως οι νίκες με Barcelona και Bayern ήρθαν από μία τακτική προσέγγιση η οποία ταίριαζε απόλυτα σε αυτή του Mou.
Και πάνω εκεί που λες ότι ήρθε η εποχή Benitez με «αέρα» αλλαγής αλλά και με λίγα «Μουρινιακά» κατάλοιπα, έρχεται και η επιστροφή του ίδιου του «special one» για την «season 2». Αποτυχημένη βέβαια εν μέρει. Το αεροπλάνο της Chelsea με τον Mou πιλότο απογειώθηκε την πρώτη χρονιά αλλά την δεύτερη προσγειώθηκε απότομα και ο Mou απολύθηκε.
Όσον αφορά τον Πορτογάλο και το ντέρμπι της Κυριακής με την United η προδοσία, (αν μπορεί να θεωρηθεί έτσι) της ανάληψης της United θα είναι μοιρασμένη στους οπαδούς των «μπλε» του Λονδίνου. Ο Mou πάντα ήθελε να πάει σε αυτήν την ομάδα γιατί πάντα είχε ως πρότυπό του τον Sir Alex Ferguson. Αυτό που πρέπει να γίνει από τον Κόντε είναι να αποδείξει ότι δεν είναι ένας απλός αντικαταστάτης. Είναι ο Κόντε. Ο καλύτερος Ιταλός τεχνικός. Έχει ένα μεγάλο αγκάθι να ξεπεράσει, την δύναμη της συνήθειας. Σε μία ομάδα της οποίας το σύστημα ήταν 4-3-3 ή 4-2-3-1, και στο οποίο ούτε οι Villa-Boas ή Ancelotti με Benitez μπόρεσαν να τροποποιήσουν, είναι δύσκολο να αλλάξεις τις συνήθειες.
Το πρόβλημα του Conte δεν είναι τόσο το νεοεισερχόμενο 3-4-3 που θέλει να φέρει στην Αγγλία και την Chelsea. Το πρόβλημα είναι ο Terry. Κακά τα ψέματα ο Terry παραμένει στα 35 του ένας από τους πιο αξιόπιστους αμυντικούς της ομάδα αυτή την στιγμή. Το πρόβλημα εντοπίζεται στο ότι ο Κόντε σε όλες τις ομάδες του Siena, Juve και Ιταλία προτιμούσε ένα πιο «ψηλό» σχήμα.
Ο Ιταλός ξεκίνησε τη σεζόν με το 4-2-3-1, πάνω στα χνάρια του Mou, αλλά βλέποντας ότι δεν του βγαίνει στην πορεία θα το αλλάξει σε κάτι πιο γνώριμο, κάτι πιο Ιταλικό. Με τον τραυματισμό του Terry γύρισε στους τρεις στόπερ με τους Moses και Marcos Alonso μπακ χάφ. Ο Conte «αυτό ξέρει, αυτό εμπιστεύεται». Τα τρία στόπερ του Conte μοιάζουν περισσότερο ως μία προσωρινή λύση για το υπάρχων υλικό της ομάδας. Έτσι τουλάχιστον αφήνει να βγει προς τα έξω. Τώρα αν του βγει αυτό με μία καλή εμφάνιση απέναντι στην United ίσως να αλλάξει τα πράγματα.
Αυτό όμως είναι και η απόδειξη πως ο Conte προσπαθεί να αφήσει το δικό του στίγμα στην ομάδα, να φέρει το 3-4-3 στην Αγγλία (το οποίο δεν ευδοκίμησε), να αφήσει την «Μουρινιολαγνεία» στο παρελθόν και να βάλει νέες βάσεις όχι μόνο στην Ιταλία αλλά και στο Αγγλικό πρωτάθλημα.
Και προφανώς δεν θα υπάρχει πιο εμφατικός τρόπος να το κάνει από το να νικήσει τον προκάτοχό του, με το δικό του σχέδιο, χρησιμοποιώντας την παλιά του ομάδα για να νικήσει την καινούρια. Όπως θέλει αυτός, με τον δικό του «Ιταλικό» τρόπο. Αλώστε το χει ξανακάνει στη Juventus και στην Ιταλία. Ξέρει τον τρόπο…..
