Με το ένα καταστροφικό βήμα να διαδέχεται το άλλο, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μοιάζει να χάνει την ταυτότητά της και πληρώνει τις επιλογές της.
Εντάξει, με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δεν είχα ιδιαίτερα καλές σχέσεις. Μεγάλωσα σε μια εποχή με την ίδια να μεσουρανεί, να πανηγυρίζει τη μια Πρέμιερ Λιγκ πίσω από την άλλη, παλεύοντας παράλληλα κάθε χρόνο για την κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ. Μιλάμε δηλαδή για έναν οργανισμό, όπου κάθε παίκτης του είχε γίνει συλλέκτης τροπαίων και μεταλλίων. Not my cup of tea, προχωράμε. Παρά την όλη «αποστροφή» μου προς τους τίτλους, δεν θα μπορούσα παρά να εκτιμήσω ποδοσφαιριστές όπως οι Ράιαν Γκιγκς, Πολ Σκόουλς, Ρόι Κιν, ακόμα και Ντέιβιντ Μπέκαμ. Το αυτό ισχύει φυσικά και με τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, όπου πάντα τον έβλεπα ως «ρομαντικό» του αθλήματος, ίσως βέβαια λόγω και των συγκλονιστικών κατορθωμάτων του στη Σκωτία.
Fast forward δώδεκα έτη μετά και όλα έχουν αλλάξει. Οκτώ προπονητές έχουν κάτσει στον «ιερό» πάγκο του Ολντ Τράφορντ, οι ποδοσφαιριστές δεν θυμίζουν σε τίποτα τους «πρεσβευτές» του παρελθόντος, εκτός των τεσσάρων γραμμών οι «Κόκκινοι Διάβολοι» υποφέρουν και μέσα σε όλο τον πανικό, απειλείται ακόμα και η ύπαρξη της εμβληματικής έδρας του συλλόγου, του επονομαζόμενου «Θεάτρου των Ονείρων». Είναι τόσο μεγάλη η πτώση σε αυτήν την δωδεκαετία, που μοιάζει με ατέρμονο βασανιστήριο για τους φίλους της ομάδας, λες και διαρκεί αιώνες. Η αποχώρηση του «Φέργκι» δυστυχώς συνέπεσε με αυτή του επί σειρά ετών CEO, Ντέιβιντ Γκιλ, ο οποίος έδωσε την θέση του στον «επικηρυγμένο» του Μάντσεστερ, Εντ Γούντγουαρντ – κάπου εκεί ορίζεται και το σημείο «μηδέν» για την αλλαγή, προς το χειρότερο, της μοίρας της Γιουνάιτεντ.
Ο Γκιλ ήταν ένας άνθρωπος που βρισκόταν και θα βρίσκεται για πάντα στον χώρο του ποδοσφαίρου. Ήταν χρόνια το δεξί (και το αριστερό) χέρι του Φέργκιουσον και συνεργάστηκαν στενά για να φέρουν την ομάδα στην κορυφή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η δήλωση του ίδιου του Γκιλ στον Ρίο Φέρντιναντ: «Ο κόσμος λέει τώρα για τους Γκλέιζερς. Τότε δεν υπήρχε κάτι να πει κάποιος. Καθόμασταν με τον Φέργκιουσον, συζητούσαμε τους υποψήφιους στόχους και ποτέ δεν μας είπαν όχι. Ότι ζητούσαμε το είχαμε». Δεν υπήρχαν πολλά πόστα στο παρασκήνιο. Τα απολύτως απαραίτητα για την συγκρότηση ενός ισχυρού «behind the pitch» συνόλου.
Η έλευση του Γούντγουαρντ έδωσε το σύνθημα για περεταίρω ενίσχυση σε αυτό το κομμάτι. Κάπως έτσι, να οι υπεύθυνοι μάρκετινγκ, να οι τεχνικοί διευθυντές, να οι αθλητικοί διευθυντές κ.ο.κ. Με λίγα λόγια, πάρα πολλά πρόσωπα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα για δουλειές οι οποίες μέχρι πρότινος γίνονταν με ανθρώπινο δυναμικό μετρημένο στα δάχτυλα των χεριών. Λογικό ήταν να χαθεί όχι μόνο η ομοιογένεια, αλλά και το οικογενειακό κλίμα που επικρατούσε. Η «θυσία» ωστόσο κρίθηκε απαραίτητη για την μακροπρόθεσμη επιβίωση του συλλόγου στο ολοένα και πιο ανταγωνιστικό κορυφαίο επίπεδο.
Εν πάσει περιπτώσει, αυτά θα τεθούν προς συζήτηση άλλη στιγμή και σίγουρα όχι από εμένα. Θέλω όμως να σταθώ σε κάτι, και ας με συγχωρέσουν οι φίλοι της Γιουνάιτεντ αν κάνω κάποιο λάθος, ή έχω πάρει κάτι τόσο στραβά. Πως γίνεται να έχει δοθεί τόση πίστωση χρόνου στον νυν τεχνικό, Έρικ τεν Χαγ. Σε αντίθεση με ότι πιστεύει ο κόσμος οι πρόσφατες δηλώσεις του αναφορικά με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο σύλλογος, δεν έβγαζαν αλαζονεία – περισσότερο φανέρωναν άγνοια της κατάστασης. Δεν μπορώ να μεταφράσω αλλιώς το «έχουμε απίθανη άμυνα και έχουμε πρόβλημα στην επίθεση». Έχεις σπάσει το ρεκόρ του χειρότερου ξεκινήματος στην ιστορία του συλλόγου (το δικό σου), έχεις δεχθεί ήδη οκτώ τέρματα σε επτά ματς στο πρωτάθλημα και άλλα τέσσερα σε δυο αγώνες στο Γιουρόπα Λιγκ και θεωρείς ότι η άμυνα είναι απίθανη; Η μήπως θεωρείσαι «φτασμένος» προπονητής επειδή έχεις κατακτήσει οκτώ τίτλους σε έξι χρόνια;
Στο Μάντσεστερ ο Ολλανδός έχει κατακτήσει ένα FA Cup κι ένα Λιγκ Καπ, με ένα ποσοστό νικών κοντά στο 50%. Οι αποτυχίες στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι σαφώς περισσότερες από τις αποτυχίες κατά τη θητεία του στο Όλντ Τράφορντ. Ας μην ξεχνάμε ότι την πρώτη του χρονιά έχασε τον στόχο της διεκδίκησης του Γιουρόπα Λιγκ, μένοντας εκτός με «κάτω τα χέρια» από την Σεβίλλη, ενώ πέρυσι έμεινε από το φθινόπωρο (!) εκτός ευρωπαϊκών διοργανώσεων, αδυνατώντας να προκριθεί έστω και ως 3η σε όμιλο με Μπάγερν Μονάχου, Κοπεγχάγη και Γαλατασαράι. Σαν να μην έφταναν αυτά, τερμάτισε στην 8η θέση στην Πρέμιερ Λιγκ, κι έσωσε τη χρονιά με την κατάκτηση του κυπέλλου και την εκ νέου έξοδο στην Ευρώπη.
Για να είμαστε δίκαιοι δεν πρέπει να ρίχνουμε ευθύνες μόνο στον Τεν Χαγ. Μερίδιο ευθύνης, σοβαρό μάλιστα, φέρουν οι παίκτες και η νοοτροπία τους, οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν μοιάζουν να παίζουν ούτε για τον σύλλογο, ούτε για τη φανέλα, ούτε για τον κόσμο. Πρακτικά να το δεις, τη δεδομένη στιγμή στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ οι παλιές «καραβάνες» ποιες είναι; Ο Ράσφορντ, ο Λίντελοφ, ο Νταλότ, ο Μαγκουάιρ και ο… Έβανς. Από αυτούς, μόνο ο τελευταίος έζησε την εποχή του Σερ Άλεξ και μαζί με τον Ράσφορντ (άντες και λιγότερο τους Μέινου και Γκαρνάτσο) είναι οι μόνοι που γνωρίζουν το τί συμβαίνει μέσα στο Κάρινγκτον.
Οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές που καταρτίζουν το τρέχον ρόστερ έχουν έλθει την τελευταία τριετία. Όσο βρίσκεται ο Ολλανδός στον πάγκο, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έχει ξοδέψει 645 εκατομμύρια λίρες (!) για 16 ποδοσφαιριστές, τα περισσότερα από κάθε άλλον προπονητή, δίνοντας συμβόλαια ζωής σε παίκτες νεαρής ηλικίας. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι ένα εκατομμύριο λίρες την εβδομάδα κοστίζουν μαζί οι Μάουντ, Άντονι, Σάντσο και Μαζράουι. Δεν χρειάζεται να πούμε πόσο έχει εξαγριώσει τον νεόφερτο Σερ Τζιμ Ράτκλιφ αυτό το γεγονός, ο οποίος ήδη έχει ξεκινήσει τις περικοπές σε όλους τους τομείς.
Ήδη απέλυσε τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον από παγκόσμιο πρεσβευτή (λές και είχε ανάγκη τα δυο εκατομμύρια λίρες που κόστιζε ανά ετος), ενώ προετοιμάζει το έδαφος και για ακόμη περισσότερες αποχωρήσεις, έχοντας ήδη προαναγγείλει περί τις 250 απολύσεις εργαζομένων. Παράλληλα, από την έλευση του Ράτκλιφ και της INEOS γίνονται (υπερ)προσπάθειες για να χτιστεί νέο γήπεδο στην θέση του Ολντ Τράφορντ. Με λίγα λόγια, μέσα σε μόλις λίγους μήνες, τα νέα «αφεντικά» καθαίρεσαν από τον σύλλογο τον άνθρωπο που δημιούργησε πρακτικά τη σύγχρονη Γιουνάιτεντ και έβαλαν πλώρη για να πράξουν το ίδιο σε μία από τις ιστορικότερες έδρες της χώρας.
Με την διοίκηση να μην αλλάζει χαβά, τον Τεν Χαγ χαμένο στους δικούς του προβληματισμούς, τους παίκτες να τραυματίζονται ο ένας πίσω από τον άλλον και τον κόσμο να καταφεύγει συχνά σε διαγνώσεις… ψυχικής υγείας, ένα πράγμα μένει να ρωτήσω: Τι έκαμες ρε Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ;
