Το καλοκαίρι του 2018 ο Arsene Wenger άφησε μετά από 22 χρόνια τον πάγκο της Arsenal, με τους οπαδούς των «Κανονιέρηδων» να διχάζονται ανάμεσα στους νοσταλγούς της σπουδαίας συνεισφοράς του Αλσατού football manager στην οικοδόμηση μιας πρωταθλήτριας ομάδας με ελκυστικό πρόσωπο και σε όσους απαιτούσαν την αποχώρησή του, αρνούμενοι να τρέφονται από το αλλοτινό μεγαλείο ενός νυν loser των πάγκων.
Είναι αλήθεια ότι οι τέσσερις τελευταίες χρονιές του Wenger στο εύθραυστο δημιούργημά του χαρακτηρίζονταν από παρακμιακή στασιμότητα, καθώς σταδιακά η Arsenal έχανε τη θέση της στην προνομιούχο τετράδα της Premier League (δύο συνεχόμενες αποτυχίες εξασφάλισης της εξόδου στο Champions League τις σεζόν 2016-17 και 2017-18), ενώ η άμυνά της χειροτέρευε τόσο πολύ που προσέγγιζε τις μεσαίες και όχι τις μεγάλες ομάδες του πρωταθλήματος, με αποτέλεσμα ο Wenger να εγκαταλείψει το κλασικό του default (4-2-3-1) χάριν αμφιλεγόμενων σχημάτων με 3 κεντρικούς αμυντικούς μιμούμενος ανεπιτυχώς την Chelsea του Antonio Conte.
Το δύσκολο έργο της αντικατάστασης του πάλαι ποτέ αναμορφωτή της Arsenal ανατέθηκε στον Unai Emery, έναν proactive προπονητή με ιδιαίτερη ικανότητα στην ανάλυση του αντιπάλου, με την ελπίδα ότι θα υπάρξει συνδυασμός ποιοτικού ποδοσφαίρου κατοχής και μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας. Η αποτελεσματικότητα βρέθηκε μεν σε πολύ υψηλότερα επίπεδα σε σχέση με την εποχή Wenger, αλλά δεν αντικατοπτρίστηκε στην βαθμολογία (5η θέση και οριστικά εκτός Champions League μετά την βαριά ήττα στον τελικό του Europa League). Ο λόγος που η Arsenal δεν κατάφερε να επιστρέψει στα μεγάλα σαλόνια του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου σχετίζεται με την αγωνιστική πτώση των «Κανονιέρηδων» ακόμα και σε σύγκριση με τα τελευταία, προβληματικά χρόνια της περιόδου Wenger. Παρά τα 73 γκολ που πέτυχε (χάρη στο φονικό ένστικτο των Lacazette/Aubameyang), η Arsenal απειλούσε λιγότερο από ποτέ (μόλις 12,3 σουτ ανά αγώνα, σταθερά από 15 και πάνω την τελευταία τετραετία Wenger), ενώ τα 51 γκολ παθητικό (εξίσου κακή επίδοση με την τελευταία σεζόν του Wenger) ήταν μια λογική επίδοση, εάν λάβει κανείς υπόψη τη μεγάλη απειλή που δεχόταν ο (εξαιρετικός) Leno (13,1 σουτ κατά ανά αγώνα, ενώ την τελευταία τετραετία Wenger ο μέσος όρος κυμαινόταν γύρω στα 11 σουτ κατά ανά αγώνα).
Συνεπώς, το αναπόφευκτο (καθυστερημένο μάλιστα) τέλος της εποχής Wenger όχι μόνο δεν έφερε την αγωνιστική μεταμόρφωση της Arsenal, αλλά ο λονδρέζικος σύλλογος χρειάστηκε τύχη/αποτελεσματικότητα για να παραμείνει κοντά στα υπόλοιπα super clubs της Premier League. Η αμυντική λειτουργία της ομάδας (ιδίως όταν αγωνίζεται σε ψηλά μέτρα) αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα τόσο επί Wenger όσο και επί Emery και όσο δεν αποκτάται (έναντι αδράς αμοιβής φυσικά) κάποιος γρήγορος και δυναμικός ηγέτης της άμυνας (τύπου Van Dijk) η ανασφάλεια θα παραμένει, απειλώντας ανά πάσα στιγμή να τινάξει στον αέρα την ψυχολογική και τακτική προετοιμασία που γίνεται από τον πάγκο.
Συντάκτης: Θωμάς Ψήμμας από την ποδοσφαιρική σελίδα Κάθε Κυριακή. Μπορείτε να βρείτε την εκπληκτική σελίδα στο Facebook ΕΔΩ.
