Οι δύο «Άγγλοι» Sergio Romero και Manuel Lanzini λείπουν από το απογοητευτικό Μουντιάλ της Αργεντινής. Είναι τελικά προς όφελός τους, ή μήπως όχι;
Ύστερα από την προχθεσινή ήττα της Αργεντινής από την Κροατία (0-3), τα πράγματα για το σύνολο του Sampaoli, δυσκόλεψαν αρκετά, όσον αφορά την υπόθεση πρόκριση. Η «Αλμπισελέστε» που παρουσιαζόταν ως ένα από τα πρώτα φαβορί για την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου που διεξάγεται στην Ρωσία, βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχo, έχοντας έναν βαθμό ύστερα από δύο παιχνίδια στην φάση των ομίλων, και χωρίς να πείθει κόντρα σε Ισλανδία και Κροατία με τις εμφανίσεις της.
Συνήθως όταν κάτι δεν πάει καλά σε μία ομάδα, αυτοί που δεν παίζουν είναι πάντα οι καλύτεροι! Ο πρώην προπονητής της Σεβίλλης και του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος της Χιλής, κρίνεται πολύ σκληρά από τους απανταχού ποδοσφαιρόφιλους για τις επιλογές του, τόσο στο βασικό σχήμα, αλλά και στην 23άδα που επέλεξε για να ταξιδέψει μαζί του στην Ρωσία. Ίσως όχι άδικα, αν αναλογιστεί κανείς ότι επέλεξε να αφήσει ξανά εκτός αποστολής τον Mauro Icardi και να δώσει περιορισμένο χρόνο συμμετοχής σε ποδοσφαιριστές όπως ο Dybala, o Di Maria, ο Ever Banega και ο Fazio.
Πριν ακόμα ξεκινήσει το Μουντιάλ, ο Sampaoli είχε να διαχειριστεί δύο ισχυρά πλήγματα: Τον τραυματισμό του Sergio Romero της Manchester United και του Manuel Lanzini της West Ham, οι οποίοι αντιμετώπισαν τραυματισμό στο γόνατο, έναν μήνα και μία εβδομάδα αντίστοιχα πριν την έναρξη του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
To βράδυ της Πέμπτης γίναμε μάρτυρες ενός σπάνιου λάθους σε τοπ επίπεδο με πρωταγωνιστή τον τερματοφύλακα της Chelsea Willy Caballero, τον οποίον οι συνθήκες ανέδειξαν ως βασικό πορτιέρο της Αργεντινής κόντρα στην Ισλανδία και την Κροατία. Μάλιστα ο «Special One» Jose Mourinho, μετά τον αγώνα με τους Ισλανδούς δήλωσε πως: «Είτε είχες εμένα στο τέρμα, είτε τον Caballero, θα κάναμε τις ίδιες αποκρούσεις, δεν έχει διαφορά», θέλοντας έτσι να αναδείξει τον Sergio Romero, ως την νούμερο ένα επιλογή για την υπεράσπιση της εστίας της Αργεντινής και το πόσο μπορεί να κοστίσει η απουσία αυτή στον Messi και τους συμπαίκτες του.
Αν αναλογιστεί κανείς το πόσο μεγάλη σημασία είχε στην πορεία της Αργεντινής ο Sergio Romero στο προηγούμενο Παγκόσμιο Κύπελλο, στο οποίο έφτασε μέχρι τον τελικό, οι δηλώσεις του Mourinho -αν και έχουν την συνηθισμένη δόση υπερβολής- δεν απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Ο Willy Caballero, ποτέ δεν ήταν η βασική επιλογή για κανέναν προπονητή, αν εξαιρέσει κανείς τα χρόνια του στην Malaga, τα οποία του άνοιξαν την πόρτα της Premier League, χωρίς όμως να καθιερωθεί ως ο βασικός πορτιέρο ούτε στην City, ούτε στην Chelsea.
Από την άλλη ο Sergio Romero είναι ίσως ο καλύτερος τερματοφύλακας που έβγαλε η Αργεντινή τα τελευταία 25 χρόνια κι αυτός που έπαιξε τον πλέον καταλυτικό ρόλο στην μεγαλύτερη πορεία της «Αλμπισελέστε» σε Μουντιάλ μετά από καιρό. Στην Manchester United, έχει περιορισμένο χρόνο συμμετοχής, κυρίως λόγω της παρουσίας του De Gea, όμως ποτέ δεν πιστώθηκε κάποιο μεγάλο λάθος σε όσα παιχνίδια αγωνίστηκε. Και το κυριότερο: O Sergio Romero με τις εμφανίσεις του κάτω από τα δοκάρια της Αργεντινής, έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη των συμπαικτών του κι από εκεί ξεκινούν όλα. Φυσικά για κανένα λόγο δεν φταίει μόνο ο Caballero για την αμυντική λειτουργία της ομάδας του, όμως ο Sergio Romero είναι πιο εκρηκτικός, καλύτερος στις τοποθετήσεις του και δεν πιστεύω ότι θα έκανε αυτό το λάθος, σε μία φάση από το πουθενά.
Από την άλλη, ο μεγάλος άτυχος -και- αυτής της διοργάνωσης, είναι ο μαέστρος της μεσοεπιθετικής λειτουργίας της West Ham, Manuel Lanzini, ο οποίος δύο χρόνια νωρίτερα είχε χάσει και το Ολυμπιακό Τουρνουά της Βραζιλίας, πάλι λόγω τραυματισμού στο γόνατο. Φυσικά, μιλάμε για έναν σοβαρότερο τραυματισμό κι αυτό που προέχει είναι να έχει μία γρήγορη ανάρρωση, καθώς βρίσκεται στην ωριμότερη ποδοσφαιρική του ηλικία και επίσης η απουσία του από το πρώτο μισό της σεζόν, θα είναι ζημιά για το πρωτάθλημα της Premier League γενικότερα και φυσικά για την ομάδα του την West Ham.
Ας δούμε όμως τι θα προσέφερε στην Αργεντινή. Ο Manuel Lanzini προοριζόταν για το αρχικό σχήμα της «Αλμπισελέστε» δίπλα από τον Lionel Messi, πιθανώς στην θέση είτε του Mesa, είτε του Enzo Perez που αγωνίστηκε προχθές και ήταν αυτός που πήρε την θέση του Lanzini στην 23άδα. Ο Sampaoli πόνταρε σίγουρα σε μία πτυχή της ποδοσφαιρικής παιδείας του Lanzini, της οποίας είναι εμφανές ότι στερείται η Αργεντινή: στην φαντασία.
Ο Lanzini είναι ένας παίκτης που αν δεν δώσει κανείς βάρος στο μαρκάρισμα του, έχει την ποδοσφαιρική ευφυΐα και την οξυδέρκεια να δημιουργήσει σπουδαίες καταστάσεις στην αντίπαλη περιοχή. Με το βάρος να πέφτει στον Lionel Messi -όπως είναι φυσικό-, ίσως οι Ισλανδοί αλλά και οι Κροάτες να τα έβρισκαν σκούρα, αν δύο και τρεις παίκτες μάρκαραν τον ποδοσφαιριστή της Barcelona και άφηναν κενά στην πτέρυγα που αγωνίζονταν ο Lanzini, κάτι που δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί ούτε ο Di Maria, που δεν είναι στην καλύτερη φόρμα της καριέρας του, αλλά ούτε οι Enzo Perez και Maxi Mesa, οι οποίοι είναι σαφώς υποδεέστεροι από τον παίκτη των «Hammers». Στο ποδόσφαιρο, όλα μπαίνουν και όλα χάνονται, όμως δύσκολα ο Lanzini θα αστοχούσε από την πλεονεκτική θέση που βρέθηκε ο Perez τη Πέμπτη.
O 25χρονος μεσοεπιθετικός της West Ham βρισκόταν στην καλύτερη περίοδο της καριέρας του, κάνοντας πολλές άμυνες τις Premier League να υποφέρουν και νομίζω πως σε μία Αργεντινή η οποία εξαρτάται δημιουργικά 100% από τον Lionel Messi, θα έκανε την διαφορά τόσο με τις κινήσεις του, όσο και με τις «key passes» του, οι οποίες είναι αρκετά σημαντικές για την μετάβαση από την άμυνα στην επίθεση, ένας τομέας που η Αργεντινή πονάει αρκετά.
Συμπερασματικά λοιπόν, οι Romero και Lanzini ίσως βοηθούσαν αρκετά τον Sampaoli στο να μην βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο, μία αγωνιστική πριν το τέλος της φάσης του Μουντιάλ. Η Αργεντινή, πλέον δεν κρατάει την τύχη στα χέρια της, καθώς από μόνη της η νίκη επί της Νιγηρίας την τελευταία αγωνιστική δεν αρκεί. Όπως είπα και παραπάνω, οι απόντες είναι πάντα καλύτεροι από αυτούς που παίζουν, όμως όταν μιλάμε για δύο σημεία του παιχνιδιού στα οποία η «Αλμπισελέστε» πονάει, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα αν ο Sampaoli δεν έχανε δύο παίκτες-κλειδιά, τόσο στην ανάπτυξη, όσο και στην διαφύλαξη του «μηδέν» στην άμυνα.
Η ατυχία χτύπησε την πόρτα των δύο συγκεκριμένων παικτών, όμως η συνολική εικόνα της Αργεντινής ίσως να μαρτυράει πως οι δυο τους γλίτωσαν την συμμετοχή σ΄ ένα ενδεχόμενο κάζο. Το τι θα γινόταν, δεν θα το μάθουμε ποτέ και το μόνο που ελπίζουμε είναι να τους δούμε να αγωνίζονται σύντομα, τόσο στο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου, όσο και στο επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο, το 2022.
Συντάκτης: Γιώργος Πενόπουλος
