Με καταγωγή από την ταπεινή ποδοσφαιρικά Βόρειο Ιρλανδία, ο Τζορτζ Μπεστ, με όσα έκανε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, έφτασε να συγκρίνεται με τους Πελέ και Μαραντόνα.
Υπάρχουν πολλοί χαρακτηρισμοί που θα μπορούσαν να ειπωθούν για αυτόν και την γεμάτη -αν και έφυγε μόλις στα 59 του χρόνια- ζωή του, όμως το σίγουρο είναι πως ο Τζορτζ Μπεστ ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής στο Νησί που ανάγκασε τις κίτρινες φυλλάδες και όχι μόνο να πάρουν φωτιά, μιας και η καθημερινότητα του απείχε πολύ με αυτή των υπολοίπων ποδοσφαιριστών της εποχής.
Το ταλέντο του αδιαμφισβήτητα τεράστιο, όμως η «κακή» ζωή που ακολούθησε δεν τον άφησε να κάνει αυτά που θα μπορούσε στο ποδόσφαιρο, με το μέγεθος του παρόλα αυτά να συγκρίνεται ποδοσφαιρικά με αυτό τον Πελέ και Μαραντόνα. Οι πολλές γυναίκες, το αλκοόλ και γενικά η άσχημη ζωή του εκτός γηπέδων «τσάκισαν» την λαμπρή όπως διαδραματιζόταν καριέρα του, με το άδοξο τέλος στην ζωή του να μπαίνει στις 25 Νοεμβρίου του 2005.
‘Ο αμφιλεγόμενας αστέρας γεννήθηκε στις 22 Μαΐου του 1946 στο Μπέλφαστ της Βορείου Ιρλανδίας και σε ηλικία μόλις 17 ετών μετακόμισε στην Αγγλία και το Μάντσεστερ για λογαριασμό της ομώνυμης Γιουνάιτεντ, μιας και άνθρωποι του συλλόγου διέκριναν το ταλέντο του ταξιδεύοντας συχνά για να τον παρακολουθήσουν στη γενέτειρα του. Και κάπου εκεί, το 1963, ξεκινά δειλά δειλά να δείχνει μερικές από τις πτυχές του αγωνιστικού του προφίλ, κερδίζοντας πολύ γρήγορα το φίλαθλο κοινό με τη ταχύτητα και την δημιουργία φάσεων που τις περισσότερες φορές κατέληγαν στα δίχτυα των αντιπάλων ή από τα δικά του πόδια ή από αυτά των συμπαικτών του.
Δεν πέρασαν πολλά χρόνια και η καθιέρωση έφερε τις διακρίσεις, καθώς ο Μπεστ ανακηρύχθηκε σε ηλικία 22 ετών Κορυφαίος Ποδοσφαιριστής στην Αγγλία, διανύοντας την καλύτερη σεζόν της ζωής του. Την ίδια χρονιά παρέλαβε τη Χρυσή Μπάλα, έχοντας την πλήρη παραδοχή του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, με τους Άγγλους να του κάνουν το δικό του ομοίωμα στο διάσημο Μουσείο Τισό. Κάπου εκεί όμως, με τα φλας της δημοσιότητας να πέφτουν πάνω του και να παρακολουθούν στενά τον Βρετανό πλέον σταρ, άρχισαν τα πρώτα παραστρατήματα, με τα πλούτη και την φήμη να θαμπώνουν τον ταλαντούχο άσο.
Λάτρεις των σκανδαλοθηρικών φυλλάδων οι Βρετανοί δεν άργησαν να χλευάσουν τον Μπεστ, αφού ο τύπος καθημερινά αναρτούσε να νέα «κατορθώματα» του ποδοσφαιριστή, τόσο για το γυναικείο φύλλο, όσο και για το -πιο- μεγάλο πάθος του, το αλκοόλ. Ωστόσο τα τρόπαια δεν σταμάτησαν να διαδέχονται το ένα το άλλο, με αποκορύφωμα την κατάκτηση του Κυπέλλου Πρωταθλητριών 1968.
Και από το «πικ» της καριέρας του έρχεται γρήγορα η κατρακύλα, αφού από την επόμενη μόλις χρονιά ο μαγεμένος με τα φώτα της δημοσιότητας και της αγάπης των γυναικών ποδοσφαιριστής αρχίζει τα σοβαρά παραπτώματα με μεγαλύτερο αυτό το 1969. Ο Μπεστ «εξαφανίζεται», η Γιουνάιτεντ αποκλείεται από τα ημιτελικά του Πρωταθλητριών και αυτός πλήρως αδιάφορος επιστρέφει μετά από τρεις μέρες στο Μάντσεστερ, όντας τις προηγούμενες μέρες σε… αχαλίνωτα πάρτι στην ισπανική Τενερίφη παρέα με διάσημους σταρ της εποχής.
Με το αλκοόλ και τις γυναίκες να διαφθείρουν στο ζενίθ το ταλέντο του εντός γηπέδων, θα φύγει κακήν κακώς από το Ολντ Τράφορντ, βολοδέρνοντας στις μικρότερες κατηγορίες, ενώ η προσπάθεια του να επιστρέψει και πάλι στο υψηλό επίπεδο του αγγλικού ποδοσφαίρου με τη Φούλαμ έπεσε στο κενό. Το τέλος στην καριέρα του άργησε να έρθει, καθώς ο περίγυρος του τον ωθούσε στην μπάλα προκειμένου να διαφύγει από το ποτό, που του είχε κάνει τεράστια ζημιά στην υγεία του. Το 1984 έβαλε το οριστικό τέλος, με τα επόμενα χρόνια και μέχρι το άδοξο φινάλε του να δίνει μάχη να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος, καθώς τα προβλήματα αλκοολισμού τον είχαν πια τσακίσει ολοκληρωτικά.
Σίγουρα αν είχε μυαλά στο κεφάλι του και όχι πάνω από αυτά θα μπορούσαμε σήμερα να γράφουμε ακόμη περισσότερα, αφού το ταλέντο του σύμφωνα με τους περισσότερους θα τον έφθανε μπορεί και πάνω από τους καλύτερους που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα. Όπως το λέει και το όνομα του ήταν ο… καλύτερος, αλλά έπαιζε όσο ήθελε, ή καλύτερα έπαιζε όσο τον άφηναν οι εξαρτήσεις. Όπως και να χει ο Τζορτζ Μπεστ θα μείνει για πάντα στο «πάνθεον» των μεγαλύτερων ποδοσφαιριστών που πάτησαν χορτάρι στον πλανήτη.
Για το τέλος, ατάκες όπως αυτές του Βορειοϊρλανδού έμειναν στην ιστορία…
«Έχω σταματήσει να πίνω, αλλά μόνο όταν κοιμάμαι».
«Το 1969 εγκατέλειψα τις γυναίκες και το αλκοόλ. Ήταν τα χειρότερα 20 λεπτά τις ζωής μου».
«Ίσως πάω στους Ανώνυμους Αλκοολικούς, αλλά νομίζω ότι θα ήταν δύσκολο να παραμείνω ανώνυμος».
«Ξόδεψα το 90% των χρημάτων μου σε ποτά, κορίτσια και γρήγορα αυτοκίνητα. Τα υπόλοιπα απλώς τα σπατάλησα».
