Σχεδόν τέσσερις μήνες μετά την παραίτηση (;) του Τόνι Μπλουμ από τα διοικητικά της Ουνιόν Σεν-Ζιλουάζ, ο βέλγικος σύλλογος συνεχίζει να προελαύνει.
Η περυσινή τελευταία αγωνιστική των πλέι-οφ του πρωταθλήματος στο Βέλγιο ήταν μία τραυματική εμπειρία για την Ουνιόν Σεν-Ζιλουάζ. Πρακτικά δύο ακόμα ομάδες (Γκενκ και Αντβέρπ) διεκδικούσαν τον τίτλο και έπαιζαν μεταξύ τους, όσο η ίδια, η οποία προπορευόταν στην βαθμολογία υποδεχόταν την μοναδική αδιάφορη της μίνι λίγκας, την Κλαμπ Μπριζ. Μέχρι το 89′ όλα κυλούσαν ιδανικά, με την Ουνιόν να προηγείται χάρη σε τέρμα του νυν άσου της Μπράιτον, Σιμόν Αντιγκρά, και το ελικόπτερο με το κύπελλο να είναι έτοιμο να προσγειωθεί στο Ζοζέφ Μαριέν για πρώτη φορά μετά το 1935!
Δυστυχώς στα επόμενα δέκα λεπτά, μαζί με τις καθυστερήσεις, η Μπριζ θα καταφέρει να σκοράρει τρεις φορές και να στείλει τον τίτλο στην Αντβέρπ, που με τη σειρά της θα σκοράρει στο 90+4′ για να ολοκληρώσει τον «άθλο». Αυτή η αναποδιά είχε έρθει μάλιστα να προστεθεί σε ένα ακόμα «πρόβλημα» ― πριν από δύο εβδομάδες η νίκη της Μπράιτον επί της Σαουθάμπτον (3-1) είχε σφραγίσει την ευρωπαϊκή παρουσία των «Γλάρων», κάτι που σήμαινε πως ο μεγαλομέτοχος του συλλόγου, και της Ουνιόν φυσικά, Τόνι Μπλουμ έπρεπε να μεταβιβάσει τις μετοχές του και κατ’ επέκταση τη διαχείριση της ομάδας των Βρυξελλών.
«Πριν αποφασίσουμε μαζί με τον Τόνι [Μπλουμ] να επενδύσουμε στον σύλλογο, το ψάξαμε αρκετά, εξετάσαμε με προσοχή όλους τους όρους της UEFA. Μάλιστα μιλήσαμε με αξιωματούχους της και κατά την άποψή μας δεν υπάρχει πρόβλημα. Απλά η UEFA παίρνει τα μέτρα της, όταν υπάρξει όντως σύγκρουση συμφερόντων. Αν το έκανε από πριν θα έπρεπε να ασχοληθεί με 50, ίσως παραπάνω, ομάδες, αφού είναι πολλοί επενδυτές σε περισσότερους από έναν σύλλογο», θα δηλώσει ήδη από τον περασμένο Μάρτιο στο Sporza, αυτός που προοριζόταν για συνεχιστής του οράματος του Μπλουμ.
Ο Άλεξ Μούτσιο, περι ου ο λόγος, ένας 39χρονος Άγγλος επιχειρηματίας, ανακοινώθηκε λοιπόν στις 7 Ιουλίου ως ο κάτοχος του πλειοψηφικού πακέτου και πρόεδρος πια της Ουνιόν, αφού με αμφότερες τις δύο ομάδες στο Γιουρόπα Λιγκ, η αλλαγή ιδιοκτησίας ήταν μονόδρομος. Η συγκυρία βέβαια δεν έμοιαζε ιδανική. Πολλοί προέβλεψαν ότι αφού ο σύλλογος δεν κατάφερε την τελευταία διετία να φτάσει στον τίτλο, δεδομένης της οικονομικής ευρωστίας και της συνεργασίας με την Μπράιτον, τα πράγματα θα γίνονταν όλο και πιο δύσκολα.
Μέχρι το τέλος του καλοκαιριού οι φόβοι των οπαδών είχαν επιβεβαιωθεί. Η Ουνιόν, για πρώτη φορά μετά το 2018, δεν είχε κάνει ούτε μία μεταγραφή με αγγλικό χρώμα, δεν είχε πάρει ούτε έναν δανεικό από την Μπράιτον ή οποιαδήποτε άλλη ομάδα του Νησιού και είχε πουλήσει στη Λεβερκούζεν τον καλύτερο παίκτη της, Βίκτορ Μπονιφάς, έναντι 20,5 εκατομμυρίων ευρώ, εμφανίζοντας για πρώτη φορά διψήφιο αριθμό (εκατομμυρίων) εσόδων στο μεταγραφικό παζάρι. Όλη αυτή η οικονομική στασιμότητα, εξυγίανση για τους πιο αισιόδοξους, επιβεβαιώθηκε μάλιστα πριν λίγες εβδομάδες, όταν ο σύλλογος ανακοίνωσε πως το 2023 θα είναι το πρώτο έτος, μετά την εξαγορά από τον Μπλουμ, που θα παρουσιάσει κέρδος (κοντά στα 3,9 εκ. ευρώ).
Οι προσθήκες στο ρόστερ ήταν μετρημένες, και δεν σκορπούσαν ενθουσιασμό, με τους Κέβιν Ροντρίγκεζ και Μοχάμεντ Αμούρα, που ήρθαν να αντικαταστήσουν τον Μπονιφάς να είναι τόσο… άγνωστοι, σχεδόν όσο και οι ομάδες από τις οποίες αγοράστηκαν (Ιντεπεντιέντε Ντελ Βάγιε και Λουγκάνο). Μάλιστα ο δεύτερος αγοράστηκε από την μετέπειτα αντίπαλο της Ουνιόν στα προκριματικά του Γιουρόπα Λιγκ, θυμίζοντας κάτι από Παναθηναϊκό και Ολισαντέμπε!
Παρά τον γενικότερο προβληματισμό η σεζόν ξεκίνησε τρεις νίκες, πριν έρθει η συντριβή με 4-0 στην έδρα της Μέχελεν για να επαναφέρει στη δύσκολη πραγματικότητα τους πρωτευουσιάνους. Μέχρι τις αρχές Νοεμβρίου η ομάδα είχε κάνει κάποιες ακόμα καίριες ήττες, όπως εντός έδρας από την Γκενκ στο πρωτάθλημα και εκτός από τη ΛΑΣΚ Λιντζ στο Γιουρόπα (που σήμαινε υποβιβασμό στο Κόνφερενς), προκαλώντας κι άλλους τριγμούς στο σύνολο του Αλεξάντερ Μπλεζίν.
Μέσα σε όλα το καλοκαίρι είχε αποχωρήσει και ο προπονητής της Ουνιόν, Κάρελ Γκέρερτς, που δεν είχε συναινέσει στο νέο συμβόλαιο και είχε υπογράψει στη Σάλκε. Πολλοί πίστευαν τότε πως ο πραγματικός λόγος δεν ήταν οικονομικός, αλλά πως η νέα ημέρα στις Βρυξέλλες δεν αρκούσε για να «θρέψει» τις φιλοδοξίες του νεαρού τεχνικού και κάπως έτσι τα είχε «σπάσει» με τον Μούτσιο, πριν καν αυτός ανακοινωθεί ως πρόεδρος. Κάπου έλεος δηλαδή, πόσο καλά να παέι μία ομάδα που σε λίγες ημέρες έχει χάσει ιδιοκτήτη, προπονητή και καλύτερο παίκτη;
Μέχρι την άνωθεν σημαδιακή μέρα του αποκλεισμού από τη συνέχεια του Γιουρόπα Λιγκ, στις 9 Νοεμβρίου, τα νούμερα μιλούσαν από μόνα τους. Ο απερχόμενος Μπονιφάς μέχρι εκείνη την στιγμή είχε συμμετοχή σε 17 τέρματα της Λεβερκούζεν σε 16 παιχνίδια, ενώ οι αντικαταστάτες του, Αμούρα και Ροντρίγκεζ, είχαν αθροιστικά δέκα γκολ και δύο ασίστ σε 27 αγώνες. Έστω κι έτσι η Ουνιόν ήδη από τα μέσα Σεπτεμβρίου είχε βρει τη φόρμα της στο πρωτάθλημα κι έτρεξε ένα σερί εφτά συνεχόμενων νικών, ανεβάζοντας τη ψυχολογία της και δείχνοντας πως τα καλύτερα ήταν μπροστά.
Κάπως έτσι μέχρι και σήμερα ο βέλγικος σύλλογος είναι δέκα παιχνίδια αήττητος σε όλες τις διοργανώσεις, βρίσκεται στην κορυφή της Τζούπιλερ Λιγκ στο +6 από τη 2η (και μισητή αντίζηλο) Άντερλεχτ και στο +12 από την 3η Γάνδη. Παράλληλα εντυπωσιακή είναι και η βελτίωση του Αλγερινού φορ Αμούρα, που πια έχει πιάσει στα 16 γκολ τον προκάτοχό του Μπονιφάς, έχει ήδη ξεπεράσει τον περυσινό πρώτο σκόρερ του συλλόγου στο πρωτάθλημα και απειλεί ευθέως το προ διετίας ρεκόρ του Ντενίζ Ουντάβ, που είχε σταματήσει στα 26!
Μπορεί στην πρώτη σεζόν της Ουνιόν στη μεγάλη κατηγορία (2021/22) η ομάδα να τερμάτισε ξανά πρώτη και μάλιστα στο +5 από τη μετέπειτα πρωταθλήτρια (μέσω πλέι-οφ) Κλαμπ Μπριζ, όμως φέτος η ψαλίδα μοιάζει να έχει ανοίξει, σε ένα σημείο απροσδόκητα πολύ. Προφανώς η καλή δουλειά των προηγούμενων χρόνων δεν μπορεί να σβηστεί έτσι απλά, όμως κάθε σύλλογος που θα περνούσε μία τόσο έντονη «δίνη» αλλαγών δύσκολα δεν θα ζούσε μία περίοδο κάμψης.
Πολλοί, απ’ ότι φαίνεται λανθασμένα, πιστέψαμε εδώ και μερικά χρόνια ότι η Ουνιόν Σεν-Ζιλουάζ εξελισσόταν ως «παρακλάδι» της ανερχόμενης Μπράιτον, ότι η δική της πρόοδος ήταν αλληλένδετη, άμεσα εξαρτώμενη, από την αγγλική όμαδα. Ωστόσο οι ιστορικοί πρωτευουσιάνοι, που απείχαν 34 χρόνια από τα «μεγάλα σαλόνια» και σχεδόν 100 (για την ακρίβεια 89) από τους τίτλους, ήρθαν με πλάνο στο προσκήνιο και τα καταφέρνουν μια χαρά, ίσως καλύτερα, και μόνοι τους, χωρίς την ανάγκη καμιάς Μπράιτον…
