Σαν σήμερα, 13 του Ιούλη του 2003, το θρυλικό γήπεδο της Manchester City θα περάσει παντοτινά στο «χρονοντούλαπο της ιστορίας».
Το «Wembley του Βορρά», όπως ονομάστηκε τα πρώτα χρόνια (λόγω της μεγάλης χωρητικότητας του), άνοιξε τις πύλες του για τους «Citizens» στις 25 Αυγούστου του 1923, όπου και φιλοξένησε το πρώτο του ματς ανάμεσα σε City και Sheffield United. Γύρω στους 58 χιλιάδες θεατές παρακολούθησαν εκείνη την ημέρα τη νίκη των γηπεδούχων με σκορ 2-1.
Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός πως στο οικόπεδο που αγοράστηκε 1 χρόνο πριν, εκτάσεως 16 στρεμμάτων, ζούσε μια φυλή αθίγγανων η οποία εκδιώχτηκε από το μέρος για τις ανάγκες ολοκλήρωσης του έργου. Έτσι, διάφορες… ιστορίες της εποχής λένε πως καταράστηκαν το μέρος! Παρ’όλα αυτά η κατασκευή συνεχίστηκε και κόστισε 100.000 λίρες.
Η μεγαλύτερη προσέλευση που σημειώθηκε ποτέ στο εν λόγω γήπεδο χρονολογείται αρκετά πίσω, μόλις στο 1934 όπου 85.000 φίλαθλοι μαζεύτηκαν σε ένα ματς κόντρα στη Stoke. Και αυτό διότι 60 χρόνια αργότερα, τοποθετήθηκαν -σύμφωνα με τους κανονισμούς- καρεκλάκια σε όλες τις κερκίδες και έτσι η χωρητικότητα του έπεσε στις 35.000.
Συνεχίζοντας όμως την αναδρομή μας στα πρώτα χρόνια ζωής αυτού του «στολιδιού», αξίζει να επισημάνουμε πως το Maine Road έγινε η έδρα για λίγα χρόνια, μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, της μισητής συμπολίτισσας United, καθώς το Old Trafford είχε υποστεί σοβαρότατες ζημιές λόγω βομβαρδισμών. Στις επόμενες δεκαετίες, το γήπεδο ανακαινίστηκε, με τη τοποθέτηση προβολέων και τη δημιουργία καινούριων κερκίδων.
Έτσι, φτάνουμε αισίως στο 2002. Αν και αρχικά υπήρχαν πλάνα για την επέκταση του στις 45.000 θέσεις, τελικά αποφασίστηκε να μετακινηθεί η ομάδα σε ένα καινούριο υπερσύγχρονο στάδιο, το City of Manchester Stadium (η αλλιώς Etihad Stadium όπως είναι σήμερα γνωστό), που χτίστηκε για τις ανάγκες των αγώνων της Κοινοπολιτείας.
Η τελευταία «παράσταση» στη θρυλική αυτή έδρα παίχτηκε στις 11 Μάιου του 2003, όπου κόντρα στη Southamptonη ομάδα ηττήθηκε 0-1. Δύο μήνες αργότερα, όλα είχαν τελειώσει και το διαμάντι αυτό πέρασε για πάντα στις μνήμες όλων των «ρομαντικών» του ποδοσφαίρου.
Συντάκτης: Παναγιώτης Νάρης
