Η Τότεναμ πήρε προβάδισμα για την πρόκριση στον τελικό του Λιγκ Καπ, με την ελπίδα να κατακτήσει τον πρώτο της τίτλο ύστερα από 17 χρόνια.
Ο οπαδισμός είναι κακό πράγμα. Να χαίρεσαι για την ομάδα σου, να κάνεις καζούρα στους φίλους, αλλά να μη τρελαίνεσαι κιόλας. Η ομάδα είναι ταυτότητα. Σημαίνει πράγματα για τα οποία είσαι περήφανος. Μα όταν σκοτώνεσαι ή έστω τρώγεσαι γι’ αυτήν, παίζεις το παιχνίδι τους. Τα τελευταία εννέα χρόνια η ομάδα μου, η Τότεναμ, τόλμησε τρεις φορές να ονειρευτεί τίτλο: ένα πρωτάθλημα, ένα Τσάμπιονς Λιγκ, κι ένα Λιγκ Καπ. Και τις τρεις έχασε.
Στην πιο ένδοξη ίσως στιγμή της πρόσφατης ιστορίας της, η Τότεναμ έχασε το 2019 2-0 από τη Λίβερπουλ στον τελικό Τσάμπιονς Λιγκ. Και ήταν ο τρόπος που έχασε που το έκανε να πονάει λίγο παραπάνω. Τώρα, σχεδόν έξι χρόνια μετά, μετά τη χθεσινή νίκη με 1-0 είμαστε ένα βήμα μπροστά για τον τελικό του Λιγκ Καπ, όπου ο νικητής του ζευγαριού θα συναντήσει είτε την Άρσεναλ είτε (πιθανότερο) τη Νιουκάστλ. Ορισμένοι οπαδοί της Λίβερπουλ μας «παρακαλάνε» να τους αποκλείσουμε. Για να ασχοληθούνε ανενόχλητοι με πρωτάθλημα και Τσουλού. Εγώ λέω κανένα πρόβλημα. Αλλά μπορούμε;
Πιστεύω πως ναι. Το ’χω δηλώσει απ’ την αρχή πως είμαι «team Ange». Ότι ποτέ δεν έπαψα να πιστεύω σ’ αυτόν. Ότι απ’ την αρχή, όταν έκανα έρευνα για το background του να δω τι ψάρια πιάνει, κατάλαβα ότι είναι ο σωστός άνθρωπος για τη δουλειά. Όχι επειδή είναι Έλληνας (εντάξει, ίσως λίγο και γι’ αυτό). Αλλά επειδή είναι ο σωστός άνθρωπος για την Τότεναμ.
Για τους οπαδούς της Λίβερπουλ μπορεί το Λιγκ Καπ να μη σημαίνει τίποτα. Τουλάχιστον έτσι λένε. Δεν έχει σημασία. Γιατί, πράγματι, μιλάμε για διαφορετικά μεγέθη. Από τη μία έχεις τη μόνη ομάδα που έσπασε την παντοκρατορία του Πεπ, και που έχει πάει σε τρεις τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ τα τελευταία έξι χρόνια· και από την άλλη είμαστε εμείς, που τα τελευταία 25 χρόνια έχουμε ένα Λιγκ Καπ. Δεν στηρίζεις μια ομάδα μόνο για τα τρόπαια. Αλλά από την άλλη φυσικά και θέλεις να κατακτήσεις όσα πιο πολλά μπορείς.
Κι ύστερα, το συγκεκριμένο τρόπαιο το θέλω λίγο παραπάνω για τον Ποστέκογλου. Γιατί πολλοί μιλάνε χωρίς να ξέρουνε, γιατί ακόμα και στα καθ’ ημάς αναζωπυρώνεται ο γνώριμος ελληνικός κανιβαλισμός, γιατί όχι μόνο οπαδοί της Τότεναμ άρχισαν να αμφιβάλλουν για τον κόουτς, αλλά ακόμα και οπαδοί άλλων ομάδων και δη Έλληνες (!!) να ζητούν το κεφάλι του. Όπα!
Ο Ποστέκογλου είναι ένας προπονητής που παίζει αδιαπραγμάτευτα επιθετικό ποδόσφαιρο. Τικ. Που παίζει αδιαπραγμάτευτα με πιτσιρικάδες. Τικ. Και που έχει πάρει τίτλους όπου έχει πάει, και φέτος υποσχέθηκε ότι είναι η ώρα για τον τίτλο της Τότεναμ, όταν δήλωσε, «Πάντα παίρνω τίτλο τη δεύτερη χρονιά μου σε μια ομάδα».
Δεν έχει τελειώσει τίποτα. Απομένει ένας επαναληπτικός, και ένας τελικός. Για τους φίλους της Λίβερπουλ, αν νικήσουν θα είμαστε άχρηστοι που δεν τους αποκλείσαμε να τους απαλλάξουμε από τις επιπλέον υποχρεώσεις εν όψει φορτωμένου προγράμματος, αν χάσουν «Σιγά το κατόρθωμα». Για εμάς όμως παίζονται όλα. Παίζεται η φιλοσοφία του συλλόγου. Παίζεται το ρόστερ που έχτισε απ’ την αρχή ο Αντζ. Και φυσικά, παίζεται η τεράστια θυσία που έκανε, παραιτούμενος ουσιαστικά από την κούρσα του πρωταθλήματος, για να κυνηγήσει τα κύπελλα, εγχώρια και ευρωπαϊκά.
Ο στόχος της κατάκτησης του Λιγκ Καπ μπορεί να μοιάζει χαμηλός, μα είναι ρεαλιστικός. Και ας μην ξεχνάμε ότι δεν πρόκειται απλώς για «μια ομάδα». Αλλά για μια ομάδα που κουβαλάει τη ρετσινιά του άτιτλου, και που της το χτυπάνε ακόμα και ομάδες χαμηλότερης δυναμικής, οι οποίες είχαν την τύχη να πανηγυρίσουν κάποιο τρόπαιο πιο πρόσφατα από εμάς.
Δεν είναι εδώ το κατάλληλο σημείο, ούτε η κατάλληλη ώρα, να αναλύσουμε τι σημαίνει Spursy, Spursed, Bottler, και St. Totteringham’s Day (σε ελεύθερη μετάφραση: «έπαθα Τότεναμ [και έχασα τον τίτλο]»). Άλλωστε πρόκειται για μια ετικέτα που δεν αποδεχόμαστε, και που δε θα αποδεχτούμε ούτε αν τον χάσουμε και αυτή τη φορά. Θα ήταν εύκολο να δηλώσουμε αδιάφοροι για τον τίτλο, να πούμε «Σιγά, ένα Λιγκ Καπ είναι, και να το πάρουμε τι θ’ αλλάξει;» Το δύσκολο είναι να βάλουμε στόχο να το πάρουμε, να το δούμε σαν την αρχή της επιστροφής στις δόξες, και να το κάνουμε.
Γιατί, ας μη ξεχνάμε, μιλάμε για τον σύλλογο που έκανε το πρώτο νταμπλ στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου, που πήρε τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο και που πήρε δύο διαφορετικούς ευρωπαϊκούς τίτλους. Αυτά για την Ιστορία. Αλλά, έτσι για να χαμηλώσω το διακύβευμα, κι αν χάσουμε, πάλι «team Ange» θα είμαι…
