Απλές συμπτώσεις ή κάτι περισσότερο;
Μοιάζει περίεργο. Δεν συνηθίζεται να γράφουν για αυτήν συχνά. Όμως δεν είναι λίγες οι φορές που αναρωτιόμαστε αν ο «Θεός» του ποδοσφαίρου παίζει μαζί μας. Δεν έπρεπε να μπλέκεται στην κουβέντα μας. Δεν έπρεπε να της αρέσει το ποδόσφαιρο. Δεν συνηθίζεται άλλωστε τα «θηλυκά» να παρακολουθούν τις εξελίξεις στον συγκεκριμένο χώρο. Δεν μοιάζει όμως με τις υπόλοιπες. Είναι διαφορετική. Έχει μπει στην ζωή μας για τα καλά και δεν δείχνει να σκέφτεται να μας εγκαταλείψει. Πιστεύει πως εμπλουτίζει το άθλημα με ενδιαφέρον. Πως προσθέτει ίντριγκα και πως δίχως αυτήν, τα πράγματα θα ήταν μονότονα. Για αυτό συνεχίζει εδώ και χρόνια το έργο της. Τόσο αθόρυβα. Τόσο απρόβλεπτα. Τις τελευταίες ημέρες έχει σιγήσει. Περιμένει και αυτή, όπως και εμείς, την έναρξη του Αγγλικού πρωταθλήματος. Τότε θα εμφανιστεί ξανά. Το «θύμα» της για ακόμα μία φορά δεν είναι γνωστό. Το αντίκτυπο όμως που θα προκαλέσει θα συζητηθεί. Δεν ξέρουμε πολλά για αυτήν, παρά μόνο ορισμένα πρόσωπα που της κέντρισαν το ενδιαφέρον.
Σε αυτά, μεταξύ άλλων, συμπεριλαμβάνονται ο Thierry Henry, o Van Persi, o Frank Lampard και o Petr Cech Έχετε μπερδευτεί; Δεν είναι παράλογο. Ας τα ξεκαθαρίσουμε λίγο.
Ο Henry έπαιζε στην Arsenal. Έχει συνδεθεί με την ιστορία της. Έχει πετύχει με αυτήν και είναι οπαδός της. Το 2006, έπειτα από 7 χρόνια παρουσίας ,αποχώρησε. Πήγε στην Barcelona. Εκεί πέτυχε το μοναδικό πράγμα που δεν κατάφερε στην Αγγλία. Να κατακτήσει το Champions League. Τα χρόνια πέρασαν. Νοστάλγησε τους Κανονιέρηδες και ζήτησε να επιστρέψει. Ο Arsene Wenger δεν το σκέφτηκε πολύ. Ο Γάλλος επέστρεψε για 3 μήνες. Στο πρώτο του παιχνίδι, μετά την επιστροφή του, μπήκε αλλαγή. Σκόραρε με το δικό του μοναδικό τρόπο. Με πλασέ. Η Arsenal κέρδισε με 1-0 και ο Henry βίωσε αυτό που ίσως να σκεφτόταν το προηγούμενο βράδυ. Η μοίρα βοήθησε και το όνειρο του έγινε πραγματικότητα.
[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=vAPygYVubug[/embedyt]
Επόμενα πρόσωπα που ήρθε σε επαφή μαζί τους, θεωρούνται ο Van Persie , ο Frank Lampard και ο Petr Cech. Βασική ομοιότητα μεταξύ τους αποτελεί το γεγονός πως έχουν συνδεθεί με δύο ομάδες και πως δύσκολα μπορούσες να τους αναλογιστείς με διαφορετική φανέλα. Ο πρώτος με την Arsenal. Οι άλλοι δύο με την Chelsea. Όλοι όμως άλλαξαν «στρατόπεδο». Οι λόγοι ήταν διαφορετικοί. Ο Ολλανδός πήγε στην United για να μην αποχωρήσει την επόμενη χρονιά ως ελεύθερος από τους Gunners. Στο πρώτο του παιχνίδι εναντίον τους σκόραρε. Δεν χρειάστηκε μάλιστα πολύ. Δέκα λεπτά ήταν αρκετά. Το ότι δεν πανηγύρισε, δεν άλλαξε την γνώμη των περισσότερων φίλων των Κανονιέρηδων για την απόφασή του.
[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=ftC4dqmh9Nk[/embedyt]
Από την άλλη, ο Frank Lampard από πολλούς θεωρείται η ζωντανή ιστορία της Chelsea. Μαζί της κατέκτησε τα πάντα, αναδείχθηκε ατομικά και ταυτίζεται με τις επιτυχίες των «μπλε». Ο χρόνος όμως πέρασε και δεν τον παρέκαμψε. Άμεση συνέπεια ήταν η αποχώρησή του από τους Λονδρέζους και η μετακόμιση του στην Αμερική. Δεν άργησε όμως η στιγμή που επέστρεψε. Αυτήν την φορά για λογαριασμό της Manchester City. Κόντρα στην Chelsea δεν ξεκίνησε βασικός. Χρησιμοποιήθηκε στο δεύτερο ημίχρονο όμως σαν αλλαγή. Η πρώην ομάδα του κέρδιζε 0-1 και διατηρούσε ζωντανές τις όποιες ελπίδες διέθετε για να συνεχίσει να διεκδικεί το πρωτάθλημα. Ο Lampard όμως δεν της το επέτρεψε. Πάτησε χορτάρι και ισοφάρισε. Ναι, δεν πανηγύρισε. Πολλοί ερμήνευσαν την έκφραση του ως θλιμμένη. Κάνεις δεν ξέρει. Ίσως να ενδιαφερόταν περισσότερο για το παρελθόν, παρά για το παρόν του.
[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=356STbByfAA[/embedyt]
Τέλος, το 2015 την Chelsea εγκατέλειψε ο Petr Cech. Μετακόμισε στην Arsenal. Πρώτο του παιχνίδι με το κανόνι στο στήθος αποτέλεσε το παιχνίδι στο Community Shield κόντρα στην πρώην ομάδα του. Από αυτήν την μονομαχία βγήκε νικητής. Απόλυτος νικητής. Δεν επέτρεψε στους πρώην συμπαίκτες του να τον κερδίσουν και η Arsenal κατέκτησε το τρόπαιο.
Πολλά τέτοιου είδους παραδείγματα μπορούμε να βρούμε. Τα παραπάνω επιλέχθηκαν ως τα πιο εντυπωσιακά. Όπως και να χει, η Μοίρα, βλέπει Αγγλικό ποδόσφαιρο. Και μεταξύ μας… καλά κάνει.
Συντάκτης: Δημήτρης Μανάκος
