Ένα πρωινό, οι δύο παίχτες εκείνης της θρυλικής Wimbledon, ξύπνησαν νωρίς και φύγαν άρον άρον για την αγορά της πόλης…
Τι σας λέει το «The Crazy Gang»; Στην Αγγλία των ’80s σήμαινε το πιο αναπάντεχο ποδοσφαιρικό θαύμα της δεκαετίας. Ένα θαύμα, που πραγματοποιήθηκε από μια αρμάδα με τις πιο εκκεντρικές, άτακτες, σκληρές και ζωηρές μονάδες. Προσωπικότητες μοναδικές, που έμειναν στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου και σχεδόν ποτέ δεν γνωρίσαμε παρόμοιες τους.
Τη σεζόν 1986-87, πολλοί ειδικοί του ποδοσφαίρου στέλναν την μικρή Wimbledon FC από ‘κει που ήρθε. Πίσω στην δεύτερη κατηγορία. Και μπορεί η ομάδα του Νοτιοδυτικού Λονδίνου να έχασε στην πρεμιέρα ενάντια στην Manchester City, στον πρώτο αγώνα της ιστορίας της στην μεγάλη κατηγορία, πήρε τέσσερις σερί νίκες αργότερα και την 1η Σεπτέμβρη καθότανε στην κορυφή της Αγγλίας. Τελικά εκείνη τη σεζόν τερμάτισε έκτη. Όμως αυτή η ομάδα είχε αφήσει το στίγμα της στις καρδιές των Άγγλων οπαδών. Ενώ τέσσερα χρόνια πριν βολόδερνε στην πέμπτη κατηγορία, τώρα το σκληρό και «κάθετο» ποδόσφαιρο που έπαιζε ήταν πέρα για πέρα αποτελεσματικό. Τόσο αποτελεσματικό, που δύο χρόνια μετά θα έγραφαν μια από τις πιο «παραμυθένιες» σελίδες στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου.
Η φημισμένη «The Crazy Gang» δεν χαρακτηρίστηκε έτσι μόνο για την προσωπικότητα της μέσα στο γήπεδο, αλλά και για την προσωπικότητα της… έξω από αυτό. Παίχτες όπως ο Vinnie Jones, ο John Fashanu και ο Lawrie Sanchez, ανάμεσα σε πολλούς άλλους, καθόρισαν την κουλτούρα των «Crazy Gang», αν και ο Downes αναφέρεται συχνά ως ο άνθρωπος πίσω από τις περισσότερες φάρσες στην ομάδα. Ναι, φάρσες. Βάζοντας φωτιά σε εμφανίσεις, τρυπώντας λάστιχα αυτοκινήτων, και κόβοντας ρούχα συμπαιχτών, το να είσαι ανάμεσα σε αυτά τα «παιδιά» δεν ήταν για τους λιγόψυχους.
Ο Wise, αναπόσπαστο μέλος της «τρελοπαρέας», αφηγείται σε μια συνέντευξη την χαρακτηριστική περίπτωση του Eric Young, που οι «Dons» αγόρασαν από την Brighton το 1987 και ήταν βασικό μέλος της επιτυχίας στο FA Cup, ο οποίος αντιμετώπισε μια πολύ εκφοβιστική μεταχείριση όταν έφτασε στην ομάδα.
«Ήταν αρκετά μεγάλο παλικάρι, και να προσπαθούσες να τον ανατρέψεις θ’ αποτύγχανες. Αλλά συνέχιζε να φέρνει στο προπονητικό αυτή την τσάντα της Brighton, έτσι προφανώς τα παιδιά αποφασίσαμε να του δώσουμε λίγες μέρες ακόμα, πριν του βάλουμε φωτιά στην τσάντα. Του αγοράσαμε μια νέα τσάντα τελικά, την αντικατέστησα βασικά με μια της Wimbledon, αλλά ήταν τόσο συνδεδεμένος με αυτή την τσάντα για κάποιο λόγο, πραγματικά δεν ξέρω γιατί, είτε ήταν η τυχερή του τσάντα, είτε ήταν προληπτικός, πραγματικά δεν ξέρω. Είχε γίνει στάχτη πάντως.»
Το 1988, λοιπόν, οι «μικροί» της Wimbledon βρέθηκαν αντιμέτωποι με την παντοδύναμη γι αυτούς Liverpool, στον τελικό του FA Cup στο Wembley. H ομάδα του Γουίμπλετον είχε αποκλείσει τις Watford, Newcastle, σε έναν αγώνα όπου η κίνηση του Vinnie Jones να ζουλήξει τους όρχεις του Paul Gascoigne θα γινότανε «ΤΟ» καλτ στιγμιότυπο, και Luton, όπου ο Wise σκόραρε το νικητήριο γκολ και έφερε την ομάδα του στον απροσδόκητο τελικό.
Ο Wise, νοσταλγικά, θυμάται καλά την ημέρα εκείνη του τελικού:
«Θυμάμαι την Princess Di. (Diana) στον τελικό. Εγώ και ο Vinnie, όταν μάθαμε ότι θα είναι στο Wembley, αποφασίσαμε ότι θα παίρναμε στην Princess Di μερικά λουλούδια και έτσι θα πηγαίναμε ν’ αγοράσουμε μερικά οπωσδήποτε. Είχαμε σηκωθεί, πραγματικά, πολύ νωρίς το πρωί και φύγαμε κρυφά για το κέντρο της πόλης, το οποίο ήταν χαζό. Πήγαμε και για ένα κούρεμα, πήραμε μερικά λουλούδια, είδαμε και την ηθοποιό June Whitfield περπατώντας στο δρόμο και της μιλήσαμε. Τρελάθηκε που μας είδε τόσο νωρίς έξω στους δρόμους, λέγοντας “τι κάνετε εσείς εδώ, πρέπει να ήσασταν στο κρεβάτι”, αλλά εμείς δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε. Δυστυχώς, όταν φτάσαμε στο στάδιο, δεν είχαμε τη δυνατότητα να πάρουμε τα λουλούδια μαζί μας, ήταν πραγματικά λυπηρό και ήταν στην τελική χάσιμο χρόνου, αλλά ήταν κάτι που θέλαμε να κάνουμε για μια γυναίκα που θαυμάζαμε».
«Κάναμε αστεία και ηλίθια πράγματα, ήμασταν ενθουσιώδεις και η αδρεναλίνη έρχεται με διαφορετικούς τρόπους για διαφορετικές προσωπικότητες. Αυτό ήταν πραγματικά ο τρόπος ο δικός μου και ο τρόπος του Vinnie, θυμάμαι ότι ο Bobby Gould [που είχε αναλάβει ως προπονητής στην ομάδα] να μας αρπάζει, να μας κλείνει σε ένα δωμάτιο και να μην μας αφήνει να κινηθούμε περίπου μια ώρα μετά την επιστροφή μας, γιατί ανησυχούσε ότι η ενέργεια μας για τον τελικό θα εξαντληθεί. Η αδρεναλίνη όμως έρεε στο αίμα μας από τόσο νωρίς και έπρεπε να επικεντρωθούμε σε αυτό που ήταν η δουλειά μας».
Η Wimbledon, κέρδισε τελικά 1-0, κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, με τον Sanchez να βάζει μπροστά τ’ απόλυτα αουτσάιντερ με κεφαλιά στο πρώτο ημίχρονο και τον Dave Beasant ν’ αποκρούει πέναλτι του John Aldridge. Ο Wise δήλωσε ότι δεν θυμάται πολλά για το πάρτι μετά, αν και πήρε το τρόπαιο στην παμπ του πατέρα του.
Την «Πριγκίπισσα του Λαού» θα την γνώριζαν τελικά. Και χωρίς λουλούδια. Πριν τον αγώνα, η Diana χαιρέτησε τις δύο ενδεκάδες στο χορτάρι. Ο Dave Beasant, που αργότερα θα γινόταν ο θρυλικότερος τερματοφύλακας στην ιστορία της ομάδας, θα σύστηνε την εκθαμβωτική γαλαζοαίματη σε κάθε συμπαίχτη του.
«Ήταν πανέμορφη. Δεν το πίστευα, μια δεκαετία μετά, ότι έφυγε τόσο νέα από κοντά μας. Ήμουν τόσο τυχερός που την γνώρισα», είχε δηλώσει περίλυπος ο Denis Wise.
