Πάνε 30 χρόνια από μια ανεκπλήρωτη συνένωση δύο παραδοσιακών δυνάμεων του λονδρέζικου ποδοσφαίρου.
Ήταν 24 Φλεβάρη 1987, όταν οι The Times έσπειραν τον πανικό στην ποδοσφαιρική κοινότητα της Αγγλίας με ένα πρωτοσέλιδο τους. Η είδηση ανέφερε ότι η Marler Estates, εταιρεία ακινήτων που διέθετε ήδη το Craven Cottage της Fulham και το Stamford Bridge της Chelsea, αγόρασε το Loftus Road της Queens Park Rangers με το ποσό των 5.865.510 λιρών.
Ο νέος πρόεδρος της λονδρέζικης ομάδας λοιπόν, ο David Bulstrode ήθελε να δει την Q.P.R. και την Fulham να παίζουν κάτω από το ίδιο όνομα. Ήθελε να δημιουργήσει την… Fulham Park Rangers FC!
Τη σεζόν 1986/87, η Fulham αγωνιζόταν στην τρίτη κατηγορία, ενώ η Q.P.R. ήταν στην κορυφαία. Το πλάνο του περιβόητου επιχειρηματία ήταν να μεταφέρει την έδρα των «Cottagers» στο στάδιο της QPR, πουλώντας στη συνέχεια το Craven Cottage. Βλέπετε, ήθελε να το εκμεταλλευτεί για την κατασκευή ακινήτων πολυτελείας, λόγω της προνομιακής θέσης που είχε η έδρα της Fulham, δίπλα στον ποταμό Τάμεση. Επίσης θα προχωρούσε στην απόλυση όλου του διοικητικού, αλλά και τεχνικού προσωπικού της Fulham, ορίζοντας τον προπονητή της QPR, Jim Smith, υπεύθυνο για τις αγωνιστικές υποχρεώσεις αυτού του νέου συλλόγου. Με λίγα λόγια, η Fulham δεν θα υπήρχε πια ως ποδοσφαιρική οντότητα.
Μάλιστα, ο προηγούμενος ιδιοκτήτης των «R’s», Jim Gregory, επικροτούσε αυτό το αμφιλεγόμενο πλάνο, μιας και στο παρελθόν είχε προσπαθήσει να ενώσει τις Chelsea, Fulham και Queens Park Rangers σε έναν σύλλογο, δημιουργώντας μια ισχυρή λονδρέζικη ποδοσφαιρική δύναμη με έδρα το Wembley. Φυσικά το γελοίο αυτό σχέδιο δεν υλοποιήθηκε ποτέ.
Όπως μπορείτε να φανταστείτε, οι οπαδοί της Fulham ήταν εξοργισμένοι με τα σχέδια της «Fulham Park Rangers FC» του Bulstrode. Μάλιστα προκαλούσε έντονα με τις δηλώσεις του, όταν και αποκαλούσε λιγοστούς τους φιλάθλους των «Cottagers». «Θα εκτιμήσουν την πρότασή μου, καθώς δεν είναι οικονομικά βιώσιμο το κλαμπ να συνεχίσει μακροπρόθεσμα μόνο του», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά στο BBC. Οι διαδηλώσεις των οπαδών γινόντουσαν όλο και πιο βίαιες. Ο Bulstrode δεν μπορούσε να κυκλοφορεί χωρίς μπράβους, ενώ το «ντου» χιλιάδων οπαδών στο χορτάρι του Craven Cottage, μετά αγώνες του πρωταθλήματος, έγινε σύνηθες φαινόμενο και βάρυναν ακόμα περισσότερο το κλίμα στα διοικητικά της Fulham.
https://www.facebook.com/BBCArchive/videos/372167223156314/
Σαφώς δυσαρεστημένος από την πρόταση του φιλόδοξου επιχειρηματία και με την πίεση του κόσμου να είναι τεράστια, ο Jimmy Hill, επικεφαλής της δημόσιας αυτής κατακραυγής, αγόρασε τελικά την Fulham, με τη βοήθεια των υποστηρικτών της. Το μόνο που δεν επέστρεψε στον σύλλογο ήταν η κυριότητα του Craven Cottage. Ο λονδρέζικος σύλλογος παρέμεινε στο Cottage ως ενοικιαστής, ενώ οι ιδιοκτήτες της Marler Estates δεν εγκατέλειψαν την προσπάθεια μετατροπής της ιστορικής έδρας σε κατοικίες.
Τελικά, η εταιρεία αγοράστηκε από την Cabra Estates του John Duggan, αλλά και αυτή έγινε σύντομα μέρος του ομίλου της Royal Bank of Scotland, καθιστώντας την ως νέα ιδιοκτήτρια της έδρας του ποδοσφαιρικού συλλόγου. Εντωμεταξύ, ο λαός της Fulham είχε κερδίσει την μεγαλύτερη μάχη, καθώς και επίσημα απορρίφθηκε η πρόταση συγχώνευσης των δύο λονδρέζικων συλλόγων. Η ιστορία της ομάδας τους είχε σωθεί.
Η Fulham κρατούσε στην κατοχή της με μίσθωση το Craven Cottage μέχρι τις 31 Μαΐου 1993 και με τη βοήθεια του σχεδίου «Fulham 2000», οι οπαδοί ένωσαν τις δυνάμεις τους για να συμβάλουν στο κόστος μιας εκστρατείας «υψηλού προφίλ» για να κερδίσουν πίσω την έδρα τους. Κάτι που τελικά έκαναν με τη βοήθεια του Mohamed Al Fayed το 1997, καθώς αγόρασε το γήπεδο για λογαριασμό του συλλόγου για 7.5 εκατομμύρια λίρες.
Μέσα από εκείνη την ταραχώδη περίοδο για τους δύο συλλόγους εξηγείται και σε μεγάλο βαθμό η μακροχρόνια σύνδεση μεταξύ της Fulham και της Q.P.R., μια σχέση που κρατά μέχρι και σήμερα. Αποδεικνύεται επίσης πόσο ευάλωτο είναι το ποδόσφαιρο και το παραδοσιακό του προφίλ από τις «αιμοβόρες» εταιρίες, αλλά και τι δύναμη κρατά ο φίλαθλος και οπαδικός λαός στα χέρια του, δύναμη που μπορεί να κερδίσει τον παγκόσμιο «Γολιάθ», που απειλεί σήμερα, περισσότερο από ποτέ, το αγαπημένο μας σπορ.
